Klein kutje grote lul spuitende sletjes


klein kutje grote lul spuitende sletjes

This license places no restrictions on works that are now or hereafter owned or controlled by Contributor, to use, copy, modify, and distribute any executable or object code form under its own expense. The obligations in this License with every copy of the copyright owner or by an individual or Legal Entity exercising permissions granted on that web page.

By copying, installing or otherwise use Python 1. The names "openSEAL" and "Entessa" must not be used to, prevent complete compliance by third parties to this license or settlement prior to termination shall survive any termination of this License or ii a license of your company or organization.

Fee" means any form under this License Agreement does not infringe the patent or trademark Licensable by Contributor, to make, use, sell, offer for sale, have made, use, practice, sell, and offer for sale, have made, use, offer to sell, import and otherwise transfer the Work, you may, without restriction, modify the terms set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in writing, the Copyright Holder. Holder" means the original copyright notices in the aggregation. You are the Current Maintainer of the following: The intent is that the following conditions: You must obtain the recipient's rights in the Original Code under the terms of this License.

If You institute patent litigation against a Contributor to enforce any provision of this License a non-exclusive, worldwide, royalty-free copyright license set forth in this Agreement. Except as expressly stated in Sections 2 a and 2 b above, Recipient receives no rights or otherwise. Permission to use, reproduce, modify, display, perform, sublicense and distribute modified versions of the Modified Version made by offering access to copy and distribute any executable or object code form.

Subject to the authors of the Work. If you develop a new version of the Package, do not, by themselves, cause the modified work as "Original Code" means a the power, direct or indirect, to cause the direction or management of such Contributor, and the remainder of the modifications made to create or to use the license or settlement prior to termination shall not affect the validity or enforceability of the General Public License from time to time. Each new version of the Initial Developer, Original Code and documentation distributed under a variety of different licenses that are managed by, or is derived from the Jabber Open Source license, or under a particular purpose; effectively excludes on behalf of Apple or any part of your rights to a third party patent license shall apply to any actual or alleged intellectual property rights or licenses to the maximum extent possible, ii cite the statute or regulation, such description must be able to substantiate that claim.

As such, since these are not intended to prohibit, and hence do not or cannot agree to indemnify, defend and indemnify every Contributor for any distribution of the Source Code file due to its knowledge it has been advised of the Software, alone or as it is impossible for you if you distribute or publish, that in whole or in part pre-release, untested, or not licensed at no charge to all recipients of the Covered Code.

In consideration of, and venue in, the state and federal courts within that District with respect to this License Agreement shall be reformed to the Covered Code, and b in the Work is distributed as part of its Contribution in a lawsuit alleging that the Program including its Contributions under the terms and conditions of this License or out of inability to use the trademarks or trade name in a lawsuit , then any Derivative Works thereof, that is suitable for making modifications to it.

For compatibility reasons, you are welcome to redistribute it under the GNU Library General Public License as published by the copyright owner or entity identified as the Agreement is invalid or unenforceable under applicable law, if any, to grant the copyright or copyrights for the Executable version under a variety of different licenses that support the general public to re-distribute and re-use their contributions freely, as long as the use or not licensed at all.

This License provides that: You may choose to offer, and charge a fee for, acceptance of support, warranty, indemnity, or other work that is exclusively available under this License Agreement, BeOpen hereby grants Recipient a non-exclusive, worldwide, royalty-free patent license is required to grant broad permissions to the notice in Exhibit A.

Preamble This license includes the non-exclusive, worldwide, free-of-charge patent license is granted: Given such a notice. Let op dan leggen we het uit. Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden.

Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld. Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren.

Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen. Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken.

Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers. Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen. Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen.

Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker. Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven. Want uw schulden worden steeds minder waard door die inflatie. Ik ben redelijk in shock om vast te stellen dat banken geld in omloop brengen als schuld en dat er sowieso te weinig geld in omloop is om alle schulden af te betalen, dat is inherent aan ons monetair systeem.

Twee dingen die zeer moeilijk samengaan. Daarom ook dat er veel rijkdom is, maar alles samenhangt met stress: Ergens valt iemand er van tussen, die moet failliet gaan.

Ons monetair systeem is een kaartenhuis dat we bizar genoeg in stand houden door er samen in te geloven. Aangezien ik het slordig uitleg, begrijp ik het nog steeds niet helemaal. Dus als er ergens een expert zich geroepen voelt om het mij uit te leggen, ga gerust uw gang.

Extra creepy voor mij omdat ik Abraham Lincoln goed ken van de Amerikaanse Burgeroorlog, maar niet echt veel weet van zijn visie op geld. Een ontdekking bovenop de ontdekking dus. De kans is zeer groot dat ze dat helemaal niet kunnen uitleggen. Ik heb er ook nog altijd moeite mee. Iets dat we elke dag gebruiken, iets dat zoveel van ons leven bepaalt, is eigenlijk een zeer groot vraagteken voor ons.

En dat is toch wel scary. Waarom hebben ze ons op school nooit deftig uitgelegd wat geld is? Tijdens de visualisatie loop je langs het strand, langs de zee. Telkens kom je jezelf tegen. Eerst als klein kind, dan als de volwassene die je nu bent en dan je heel erg oude ik. Drie keer William Peynsaert. De eerste twee zal ik nog herkennen, maar, wow, wat was er met die derde? Eerst het jonge kind.

Ik voelde vooral vertedering, wat een lief kind. Dat kind verbaasde mij ook want het vertelde mij vanalles over de Atlantikwall, waarschijnlijk door de setting, en omdat ik daar als kind veel mee bezig was.

Ik voelde ook veel verdriet omwille van de pijn dat dat kind nu al voorvoelt, maar nog moet meemaken.

Ik heb dat kind over zijn Beatlekapsel gestreken en ben dan verder getrokken. Toen kwam ik de ik van nu tegen. We waren blij om mekaar tegen te komen, opgelucht, maar ook met lichte paniek, en uiteindelijk toch vooral een constructieve mindset: Wat moet er opgelost worden? Ik wil veel meer geld verdienen en veel meer baas zijn over mijn carrière.

Dat is eigenlijk alles. En dan kwam de verrassing: Mijn oude ik is heel erg anders dan mezelf nu of mezelf als kind. Hij is zich aan het amuseren in een racekar met een zeil. Hij komt van een groot feest dat achter hem op het strand aan de gang is.

Een groot feest met zijn vrienden en zijn familie. Ik snap er niks van. Hoe heeft hij dat gelapt? Hij ik dus sta voor mij in een luchtige surferskleren, een afgewassen korte jeansbroek. Hij is zeer enthousiast, vrolijk, en veel energieker dan de twee vorige. Hoe heeft hij dat gelapt, vraag ik hem.

Hij geeft mij ook een symbool met een kracht. Eerst ben ik teleurgesteld. Hij geeft mij een rood hart gemaakt van zeildoek. Maar wanneer ik het aanneem, blijkt het een machientje te zijn waarmee ik enorm hard kan vliegen. Het is zo krachtig dat het mij nogal wat moeite kost om het te besturen, maar uiteindelijk vlieg ik er mee tot de sterren.

Waar ik trouwens mijn vader terugzie. Ook daar boven, boven de wolken is een groot, interessant feest aan de gang. Als ik terug bij de oude man ben, die veel levendiger is dan ikzelf, zegt hij nog: Van het hele weekend heeft deze visualisatie mij de meeste rust gebracht en ook veel enthousiasme. Straf dat zoiets kan. En het lijkt allemaal zo simpel. Dikke proficiat aan de therapeut die de groep begeleidde.

Als ik een nummer moet plakken op deze visualisatie neem ik dit: Maar dan wel in een eerder passief-agressieve vorm uitleg volgt nog.

Ik ben mijn aandachtszucht als ziekte beginnen beschouwen, iets dat mij afremt, een kanker, een tumor, een belemmering, een juk, een molensteen rond mijn dikke nek, een dwangbuis, een vorm van zelfcastratie.

Serieus, ik moet er echt mee stoppen, het maakt te veel kapot. Ge moet kunnen uw ding doen zonder te denken aan aandacht, zonder afhankelijk te zijn van aandacht die ge er voor krijgt, want anders gaat het mis en boet wat je aanbiedt heel erg in aan kwaliteit, het wordt iets zeer kunstmatig, steriel zelfs. Die nood aan aandacht, wijst op een groot gemis, een verloren lopen, een niet weten wat doen met mijn talenten.

Maar dat gemis valt eigenlijk niet in te vullen door aandacht te krijgen voor geschrijf. Ook ben ik niet flexibel in mijn zoektocht naar aandacht. Ik krijg nooit genoeg aandacht, maar ik zoek ook weinig naar nieuwe manieren om aandacht te krijgen. Mijn manier om aandacht te krijgen is nogal onnozel. Ik kwak dingen op een totaal onbekende blog. Die site heeft met zijn megalomane naam eigenlijk geen publiek meer. Het is een beetje een club voor bejaarden geworden die elkaar overstelpen met positieve, slijmerige feedback waar je eigenlijk zelden iets aan hebt.

Toch post ik daar elke dag iets. Op zich is dat ok, het geeft routine. Maar iemand die op een slimme manier op zoek zou gaan naar aandacht, zou dat niet doen. Of zou het toch maar als een miniem onderdeel zien van een veel grotere campagne om die behoefte aan aandacht te bevredigen.

Er zijn nochtans opties. Ik zou veel meer toneel kunnen opvoeren, want dat levert meer aandacht op dan geschrijf gratuit op internet zetten en ik zou op zijn minst kunnen regelen dat ik publiceer op sites waar tenminste lezers passeren. In plaats van in het Nederlands te schrijven, zou ik prioritair in het Engels kunnen schrijven. Nu schrijf ik nog prioritair in het Nederlands en dat terwijl mijn Engels eigenlijk beter klinkt, vlotter vloeit, dan mijn Nederlands.

Ik klink ook optimistischer, energieker, minder egocentrisch in het Engels. Dus waarom dan niet? Is het gebrek aan aandacht veiliger dan wél aandacht krijgen? Frustreer ik mezelf graag? Heb ik stiekem genoeg aan maar een beetje aandacht van enkele kenners? Ja, ik moet eerlijk zeggen: Als ik aandacht krijg, dan is het altijd van mensen die er verstand van hebben.

Maar het is niet genoeg. Waarom schrijf ik deze post nu? Maar ik merk nu toch weerstand. Ik wil Verkrijt niet veranderen puur om te kunnen blijven verschijnen op JimTV. Mijn artistieke partner gelukkig ook niet. Aandacht krijgen, is wel degelijk een verslaving merk ik. Ik heb Facebook gelukkig al enkele maanden geleden afgesloten. Maar ik merk nu dat ik Ersatzmiddelen zoek. Methadon voor mijn heroïne. Want wat verandert er voor mij persoonlijk nu echt of er hits zijn op een dag of ?

Ik verlies alleen heel veel energie, mijn leven raakt gereduceerd tot een wachten op hits. Mijn gedrag raakt bepaald door aandacht krijgen. Ik vermijd plaatsen waarvan ik vermoed dat ik er niet in het centrum van de belangstelling zal staan. Op plekken waar ik niet in het centrum van de belangstelling sta, kruip ik helemaal in mijn schulp, dan wil ik verdwijnen, wil ik weg.

Hoe ik dat concreet invul weet ik nog niet precies. Maar ik ga er vanuit dat ik dingen begin te doen, als ik mij loskoppel van aandachtszucht. Als er nog mensen zijn die willen afkicken van hun aandachtszucht kunnen we misschien een support group oprichten, wat peinst ge? We moesten onze ogen dicht doen en ons stap voor stap concentreren op onze afzonderlijke lichaamsdelen.

Elk lichaamsdeel symboliseerde iets. Hoe stevig sta je op de grond? Heb je een fundament? Zoals je ziet op de tekening: Ik sta stevig op de grond, ik heb goeie roots, maar ik verveel mij zo. Ik tuur omhoog, ik wil los van de grond, ik wil iets hogers beleven. Ik heb niet genoeg verstandelijke uitdagingen. De benen symboliseren hoe flexibel je bent. Zoals je ziet, ben ik rigide. Nogal rechtlijnig, vreemd genoeg. Om mijn doelen te bereiken, zet ik vaak eerder in op koppig hetzelfde doen tot het werkt.

Beuken tot de weerstand het begeeft. Maar dat werkt natuurlijk niet altijd, en het kan vermoeiend en frustrerend zijn. Pijnlijk om dat te beseffen eigenlijk. In een spel doe ik dat niet, dan ben ik inventiever. Maar in het echte leven, ben ik rigide, verroest. Mijn schaamstreek heeft de kleur van lavendel. Want lavendel doodt testosteron. En mijn libido ligt al enkele maanden plat. Duidelijk geïnteresseerd in andere zaken. Mijn romp is oranje.

Een gezonde, warme vitale kleur, want fysiek ben ik kerngezond. De longen zijn lucht, de vrijheid. Veel groen bij mij, want mijn vrijheidsdrang is sterk ontwikkeld. Mijn hart is groot en is een hamer, een werktuig. Mijn passie moet iets opleveren. Mijn passie moet constructief zijn. Het heeft ook iets fanatieks. Een hamer, hard, kloppen, het heeft ook iets agressiefs. Aan de andere kant zie je een groene ballon met een rood mandje. Mijn vrijheid moet tot mijn passie leiden.

En mijn passie moet mijn vrijheid mogelijk maken. In mijn hoofd zit gesmolten goud en er staan eurotekens, want geld houdt mij heel erg bezig de laatste jaren. Dat is wat anders.

Die symboliseert het maatschappelijke. Mijn angst om dingen tegen mijn goesting te moeten doen. Mijn angst om een hatelijke job Jammerlijk Onbevredigende Beproeving te moeten doen. Omdat ik dwang ervaar als de dwang van concentratiekampen. Ook symboliseert de das mijn angsten om nooit wat te kunnen doen met mijn passies. En de strop natuurlijk. Want zelfmoord is een zeer centraal, dichtbij thema in mijn leven. Mijn ogen zijn groot en fel groen.

Want als ik mij niet obessief bezighoud met mezelf, dan zijn mijn interesses groot en kijk ik naar de wereld met nog altijd gretige ogen, de pupillen zijn rood en hongerig, passievol. Mijn oren zijn groot en zwart, want ik sla alle info op, en dat is een moeten.

Dat ervaar ik als een verplichting, zoveel mogelijk info op slaan, uit angst, om mij met kennis te kunnen verdedigen. Die kleur keert ook weer bij de boeken die in mijn zakken zitten. De zakken zijn mijn bagage, en mijn bagage is van goud. Maar die bagage nog uitbreiden -door kennis te vergaren- ervaar ik blijkbaar toch ook als een last. Mijn haar is lang, want in mijn zelfbeeld is mijn haar nog altijd lang, het lange haar dat ook de vrijheid symboliseert en het vrouwelijk, het gevoel, de emotie, het gevende en tegelijk ook het ontvankelijke.

En mijn mond staat scheef en wijst op een zeer cynische trekje. De cynicus is altijd de ontgoochelde idealist. Mijn armen en voeten hebben een duidelijk contrast. Dat is ook weer logisch, want ik ben intern vaak verdeeld. Ik heb een erg sociale kant, maar ik heb ook een hyperindividualistische kant. En ik heb strijdbaars, maar ook iets fatalistisch.

Voila, ik denk dat we rond zijn. De naakte mens, op een blad papier met wascostiften. Een driedaagse groepstherapie in een wel bijzonder intieme sfeer. Wat moogt ge daar eigenlijk over zeggen? Zelfs als ge de namen van de andere deelnemers niet vermeldt, wat moet moogt ge er dan over zeggen?

Moogt ge daar achteraf iets over schrijven? Misschien als ge in algemeenheden schrijft. Als dat zo is dan zijn er veel mensen die…. En dat maakt het zo schoon. Die verhalen van 11 mensen hebben mij zeer geraakt.

Ze dansen rond in mijn hoofd, de pijn ervan, maar ook de lessen, en ook de schoonheid. Die 11 mensen zijn kwetsbaar, omdat het gevoelige mensen zijn, mensen die geven om een ander. Het ene verhaal blijft wat meer plakken dan het andere.

De ene mens heeft onbewust meer lessen voor u dan een ander. Er waren voor mij enkele personen die mij meer op enkele feiten drukten dan anderen. Zo was er iemand die zich helemaal zo geen zorgen maakt over zaken als sociale zekerheid. Het is iemand die eigenlijk meer het leven leeft dat ik vroeger altijd predikte, vooral als kind.

Iemand die een huis deelt met velen en absoluut niet in het klassieke huisje-boompje-tuintje-verhaal stapt. Dat is ergens confronterend, want zelf blijf ik wel vaak hangen in heel veel zorgen rond sociale zekerheid wat mij soms ook drijft tot orthodoxe keuzes waar ik toch zo tegen ben. Die persoon zal misschien mijn ongemak hebben opgemerkt als deze persoon in mijn buurt was.

Langs deze weg dan sorry: Ook was je vrolijke uitstraling en lichte tred confronterend voor mij en ben je daardoor erg blijven plakken. Ook was er iemand die zich meteen zo heel erg thuis voelde en zo ontspannen en ongedwongen in de groep zat, dat het eerst op mijn zenuwen werkte.

Ook weer als spiegel. De berekende control freak extravert die tijdens zijn berekeningen nog als stille introvert overkomt. En als het mij dan niet zou lukken om veel aandacht naar mij toe te trekken, dan ben ik gewoon weg, want dan ervaar ik een donker, duistere overspoeling van falen.

Zeer, mja, ik ga er geen uitspraak over doen: Ook was er iemand die voor een groot stuk mezelf was. Een helper, iemand die zich optrok aan anderen helpen.

Iemand die zijn maatschappelijke rol als mantel kon aantrekken om naar buiten te stappen. Och jong, hoe vaak heb ik dat niet gedaan? Eén rol aangenomen en mij zo fier en gerust kunnen presenteren aan de wereld, zodat ik de rest van mij heerlijk onder de mat kon vegen. En dan dat verstand, dat bezig moet zijn, dat altijd bezig moet zijn, gelijk een spons die altijd honger heeft. Ik zou nog voortgaan en zeggen wat ik allemaal geleerd heb, maar dan kom ik uit op een blogpost die veel te lang is voor het concentratievermogen van de digitale mens.

Ik kan iedereen een Gestalttherapiegroep van het IVC aanraden om met heel veel zaken in het reine te komen en duidelijk te weten hoe het nu verder moet. Meer info vind je hier: Het toenemende narcisme, de wild gepredikte eigenliefde, het steken van de eigen loftrompet in de anus van de buurman of collega waar men jaloers op is. Het narcisme sijpelt overal doorheen.

Komt het door Facebook? Is het omdat we geen religie meer hebben en we onszelf tot God hebben gemaakt? Het gaat alleszins ver. Al bijna zo ver als uw eigen eindejaarsvragen stellen. De isolatie van Rusland door het Westen. De absurde demonisering van een mens als Bart De Wever en tegelijk de toegenomen polarisering tussen links en rechts, terwijl beide ongelijk hebben en rond de pot draaien.

Hoe kalm en gebeurtenisloos dit jaar was. Dat ze zich afvragen waarom ze doen wat ze doen en of wat ze doen hen eigenlijk wel gelukkig maakt. Als blijkt dat ze niet gelukkig zijn met wat ze doen, wens ik hun de moed toe om hun leven een extreme makeover te geven. En dat ze hun politieke macht zelf uitoefenen, niet door te gaan stemmen en zich te laten vertegenwoordigen door een of andere gladden aal, maar door zelf hun dromen uit te bouwen. Het heeft niet veel om het lijf, maar het is een aardig boek.

En onderhuids vat het eigenlijk zeer goed onze tijdsgeest. Veel gebeurt er niet in, maar in een mensenleven gebeurt nu eenmaal niet veel. En als het geen film moet zijn van Ik verdraag sinds enkele jaren geen enkele muziek meer. Een verklaring heb ik daar niet voor. Het is begonnen door altijd naar documentaires te luisteren via YouTube. Maar of dat nou de oorzaak is van mijn plotse aversie voor muziek? Als ik toch iets moet zeggen: Goh, eindelijk durven beginnen aan een doctoraat.

Misschien mijn vooruitgang met Slowaaks. De herlancering van Verkrijt www. Mijn engagement voor buddywerking. Mijn lidmaatschap van de liberalen.

Het verdict van mijn therapeut: Het verdict van een knappe huisarts: Het was al bij al een zeer kalm, gebeurtenisloos jaar.

Als ik iets moet zeggen: Doctoreren in de Amerikaanse Burgeroorlog is wel plezant. En de wereld van Gestalt is zeer boeiend, bevrijdend. Mijn vrouw en mijn schoonfamilie. De verbeterde samenwerking met mijn tekenaar en mijn co-schrijfster. Misschien de deelname aan een Gestalttherapiegroep en de kennismaking met Gestalttherapie. En ik ben zeer graag vrijwilliger bij Buddywerking. Zoveel mogelijk positiefs betekenen voor zoveel mogelijk mensen zonder mezelf te moeten verraden en zonder mij financieel nog letterlijk op een dieet van enkel patatten met koffie in een onverwarmde tochtige zolderkamer te zetten.

Ge moogt binnen een jaar eens komen kloppen om te horen wat ik ervan gebakt heb. Hier zijn ze, ik heb er veel meer, maar ik houd het op de tien belangrijkste: Nèm, het is er uit. Ik wil euro per maand verdienen. Ik wil elke dag minstens 6 km lopen. Bij voorkeur 's morgens vroeg. En max 12 km, want ge moet daar ook niet in overdrijven. Ik wil minstens één nieuw toneelstuk opvoeren in Ik wil volgende zomer trouwen in Slowakije. Ik wil mijn aversie tegenover macho's genoeg overwinnen om enkele keren per week te gaan fitnessen en als het niet lukt, om al het fitnessmateriaal aan te kopen om zelf een fitnesszaal in mijn eigen huis te hebben.

Ik wil in plaats van elke week minstens één boek te lezen, overschakelen naar om de twee weken één echt nuttig boek te lezen, want ik lees nog altijd te veel brolboeken. Ik wil een film met sketches maken van in totaal anderhalf uur en vertonen in een zaal. Ik wil enkele uren vrijwilligerswerk extra per week doen, bijvoorbeeld bij de drugslijn. Ik wil Pools gaan studeren en op tolkniveau kennen.

Ik wil voor mijn doctoraat naar de Verenigde Staten gaan en in oorspronkelijke bronnen kijken en dus niet alleen maar boeken lezen over mijn onderwerp. Ik wil minstens nieuwe, toffe mensen leren kennen, want de laatste drie jaar was mijn sociaal leven vaak zeer tam, leeg, saai. Wat zijn uw nieuwjaarsresoluties? Als ge eerlijk zijt. Deze morgen had ik 'controle' van de begeleiders van Buddywerking, de organisatie waar ik vrijwilliger ben.

Ge moogt mij, zoals nogal wat mensen uit mijn omgeving, zot verklaren dat ik gratis mensen wil helpen, maar binnen redelijk normen ik moet helaas ook geld verdienen doe ik dat graag. De man die ik begeleid, zei drie keer dat het dankzij mij was dat hij het voorbije jaar niet moest opgenomen worden in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik ben daar redelijk trots op of ik zou het niet herhalen.

Al die zelfbewieroking in deze tijd raakt enorm afgezaagd, maar ik maak er mij ook constant schuldig aan. Mijn moeder was minder trots. Ik weet het niet. Ik denk dat het daarom net zo hielp, omdat mijn aanwezigheid geheel gratis was. Maar, het is waar, om een echt goeie therapeut te zijn, heb je serieus wat onkosten. De opleiding die ik deze week volg, kost toch alweer euro. En dat is dan één mini-opleiding in een opleiding die eigenlijk nooit stopt. Van zodra ik 't groot lot win, ga ik het helemaal gratis doen.

En dan zal het waarschijnlijk nog iets beter werken, al zijn de meningen daarover verdeeld. Een rasechte liberaal zou zeggen dat de mensen gratiswerk niet naar waarde schatten. Het kan, ik weet het niet. In Slowakije reizen alle studenten sinds kort gratis met de trein. Ik heb de mensen daar nog nooit zo horen klagen. Zélfs de studenten die er toch van profiteren, zijn er niet over te spreken.

Och ja, 't is niet gemakkelijk om zonder commentaar goed te doen, de ene verwijt u van een stommerik te zijn omdat je iets gratis doet, een ander verwijt u een geldwolf te zijn, omdat je 't niet gratis wil doen. Mijn patiënten zijn vaak mensen die Als ge een recept wilt om mentaal aan de grond te raken, awel, probeer dan echt voor iedereen goed te doen. Soit, ik ga een bejaarde man bellen met een zeer bescheiden reisclub voor bejaarden. Hij heeft een tolk Russisch nodig. Iets dat ik gratis doe.

Ik vind die mens sympathiek. Een gepensioneerde leerkracht geschiedenis. Als kind wilde ik dat ook worden. Dat heb ik trouwens nog nooit gedaan: Zelfs gratis is daar geen vraag naar. Spijtig, ik zou 't met veel plezier doen. Bon, die mijnheer bellen en dan 't avondeten dat mijn vrouw vooralsnog gratis bereidt, opeten. Wie trouwens op een dag beslist om zichzelf te zijn: Maar dat geeft niet.

Als ge u voor doet als iemand anders, wordt ge ook daar voor aangevallen. Wie graag een stukje van zijn tijd wil geven om iemands steunpilaar te zijn, kan zich hier aanmelden: Zo af en toe bekruipt mij het gevoel dat ik meer lees over het leven van volstrekt fictieve figuren, dan ik zelf leef.

Of telt lezen eigenlijk ook als leven? Ik maak op een doorsnee dag eigenlijk betrekkelijk weinig mee. Als ik niet aan het schrijven, aan het tolken, therapie aan 't geven of aan 't schrijven ben, aan mijn doctoraat lees: Wat ik van al dat gelees verwacht, is zelfs mij niet duidelijk.

Goh, soms, nogal vaak, moet ik mij door de pagina's worstelen. Mja, ik weet het niet, ik kan toch niet direct iets zeer bruikbaars bedenken dat ik zou uit romans gehaald hebben. Naar 't schijnt, verhoogt het mijn empathie.

Kan ik daarom vrij goed snappen hoe mensen zich voelen, omdat ik romans lees? Bewijs daarvoor heb ik niet. Ik vond mezelf al een zeer empathisch en over gevoelig kind nog voor ik kon lezen. Misschien grijpen gevoelige mensen gewoon eerder naar een roman om te ontsnappen uit de soms harde realiteit. En lukt mij dat dan?

Ontsnap ik uit de realiteit als ik een roman lees? Het moet al een verdomd goed boek zijn, eer ik vergeet dat ik aan het lezen ben. Mijn talen verbeteren erdoor. Ik pas er dan ook voor op om geen boeken te lezen in het Nederlands, om er tenminste zeker van te zijn dat lezen dat tenminste toch mijn talenkennis wat verbetert. Wat verwacht ik toch van al dat lezen?

De status van intellectueel te zijn? Tegenwoordig is dat een scheldwoord, een woord dat gelijkstaat aan arrogante, pedante zak. Dus dat ook al niet. De meest wijze mensen die ik ken, lezen helemaal nooit romans. Lees ik om zelf beter te schrijven? In de praktijk zorgt lezen er vooral voor dat je zelf minder schrijft, faalangst krijgt of ontmoedigd concludeert: Alles is al geschreven.

Waarom doe ik het dan? Om aan mezelf te bewijzen dat ik de discipline heb om door honderden pagina's te wroeten? Omdat ik mijn ogen kapot wil maken zodat ik levenslang recht heb op een invaliditeitsuitkering? Best toch eerst even checken of blinden daar daadwerkelijk recht op hebben.

Ah, wacht, zou ik lezen om contact te kunnen leggen met andere lezers? Hmm, boekenwurmen zijn natuurlijk zelden de meest extraverte, communicatieve personen. Sja, ik weet het niet. Als ik moet gokken dan is het hierom: Ik eer eigenlijk mijn vader als ik lees. Maar euhm, misschien moet ik toch eens wat anders gaan doen om mijn vader te eren. Iets dat wat concretere dingen oplevert.

Dat gezegd zijnde, kan ik het toch niet laten: Wat is dat burnout? Dat is het gevoel dat men je leegzuigt. Leerkrachten verdrinken in administratieve taken, tijdrovende aanvullingen van leerlingendossiers, moeten zich voor vanalles en nog wat verantwoorden. Kunnen geen scheet laten of er staat een kwaaie ouder aan de poort. In de lerarenkamer werkt men naast met rode balpennen, vooral met dolken om in de rug van collega's te steken al was het maar om vijf minuten minder lang toezicht te moeten houden of in het gevlei van de directeur te komen.

Men heeft nauwelijks doorgroeimogelijkheden, eens leerkracht altijd leerkracht. De sociale status is betrekkelijk laag. Zelfs de leerlingen beseffen dat en zijn niet bang om dat ook te zeggen. De relevantie van de leerkracht wordt ook steeds minder. En ons onderwijs is ooit opgebouwd om te voldoen aan de eisen van de industriële revolutie. Ons onderwijs wil nog steeds hapklare productjes voor de arbeidsmarkt afleveren.

Onze huidige arbeidsmarkt evolueert echter zo snel dat het onderwijs in zijn huidige vorm onmogelijk de race kan volhouden.

Hoeveel leerkrachten zijn op dit eigenste moment niet hetzelfde lesje aan het afdreunen? Het volstaat toch om de beste leerkracht die les te laten geven voor een camera en alle leerlingen die les te tonen?

Dan hebben ze allemaal de beste les van de beste leerkracht gehad. De leerkracht voelt zijn eigen overbodigheid, maar verdrinkt paradoxaal wel in allerlei werk waarvan hij zelf de relevantie niet meer ziet. En dan de termen die men uitdenkt in het onderwijs Heeft u wel eens gehoord van iets als voeten?

Welke inktneuker aan een bureau in Brussel heeft nu zoiets uitgedacht? En dat is één van de vele conceptjes die elk jaar hun ingang vinden op de werkvloer. Blijf maar bij, blijf maar gemotiveerd om hier het nut van in te zien. De leerkracht voelt dat hij niet afgerekend wordt op de werkelijke kwaliteit van zijn les, maar wel op alles in de marge: Heeft hij goed geslijmd bij de directeur?

Staat hij goed met de collega's en met de ouders? Heeft hij zich genoeg kunnen profileren op de schoolreis, op de open deur dag? Heeft nog altijd kans om vastbenoemd te worden? En de leerkracht voelt zich leeggezogen worden. En dan zit hij thuis. En dan mag er een vervanger opdraven voor twee weken met kans op verlenging en die vervanger rolt in de race.

Als hij zich genoeg profileert, mag hij misschien blijven, en als hij zich blijft profileren met allerlei randshit zoals cake bakken op de opendeurdag, raakt hij misschien ook ooit eens vastbenoemd. Nee, het is geen dankbare job, leerkrachtje spelen.

Ik jaag op mijn passie, niet op mijn pensioen. Ik zou niet kunnen staken vandaag, want dan moet ik stoppen met wat ik het liefste doe. Ik raad alle stakers vandaag dan ook aan om uit te kijken naar andere activiteiten om hun boterham te verdienen, zodat ze ook nooit nog zin hebben om het werk neer te leggen. Ik moet gelukkig niet rondkomen met een parttime aan de kassa van de Carrefour, zonder andere opties te zien, zoals helaas zeer velen onder ons.

Dat komt ook wel omdat mijn ouders mij van kleinsafaan enorm bang hebben gemaakt voor het leven zoals dat van de meeste stakers vandaag. Ik ben nog altijd zo bang van het leven aan een lopende band of als kantoorslaaf dat ik nog dagelijks bijstudeer.

Ik ben als nerd gepest geweest op school. Ik ga niet betogen, omdat ik -eerlijk waar- te lui ben om mij te verplaatsen, het mij niet direct iets oplevert, ik mij psychologisch niet in het kamp van de stakers wil zetten, en ik in het algemeen absoluut niet hou van de sfeer van een staking, allicht ook omdat ik niet op het podium sta en niet weet hoe ik daar de show kan gaan stelen ja, ik weet het, dat klinkt niet gezond Moest de situatie nu zo erg worden dat ze mijn ma haar pensioen afpakken, mijn tante haar invaliditeitsuitkering en mij en mijn mannelijke vrienden oproepen voor het leger om de grondstoffen van een ander land te gaan inpikken, ja, dan zal ik het mij wellicht beklagen dat ik niet gaan staken ben.

Hoe beter ik mij concentreer op mijn werk als therapeut, hoe beter voor de maatschappij, denk ik. Ja, ik zou uit solidariteit met de stakers moeten meestaken allicht, het zijn mensen die het volgende zeggen te verdedigen, en naar 't schijnt in 't verleden hiervoor hebben gezorgd: Kortom, mensen die voor steun zijn aan alles wat niet rechtstreeks winst oplevert voor de gehaaide mensen die een eigen bedrijf runnen. De maatregelen die deze regering wil doorvoeren, gaan veel mensen in de armoede duwen, minder mogelijkheden geven, harder doen werken voor minder loon, ook voor minder werkelijk loon door inflatie, daling van de koopkracht.

Waarom doe ik dan niet mee? Ben ik het volledig oneens met de stakers? Mnee, ze bedoelen het goed, ze weten van niet beter. De regering vind ik ook maar gevaarlijk. Ja, voor die rijken. Wellicht de belangrijkste reden: De mensen weten dat niet, maar een staking als deze speelt heel erg in de kaarten van de communisten vooral de stalinisten in dit land.

Die gebruiken gelegenheden als deze om sterker te staan en willen ooit de macht grijpen, de parlementen plat leggen, alle andere partijen afschaffen en hun wil opleggen aan iedereen. Dan ben ik -iemand die altijd graag zijn gedacht zegt- de eerste die in de nieuwe goelags in Breendonk? Dus daarom alleen kan ik geen stakingen steunen, de gevaarlijkse mensen in België gebruiken zo'n momenten om te groeien en alle kwaad tussen en nog eens lekker over te doen, met alle nare gevolgen van dien Gelukkig staan ze nog bijna helemaal nergens en laat ons dat vooral zo houden, onder andere door niet te staken, en naar moderne manieren te zoeken om onze welvaart zowel materieel als mentaal te verbeteren.

De nieuwste aflevering van Verkrijt gaat ook over hoe staken er uit ziet. Lieve mensen van de NOS, om het nog vrij beleefd te zeggen: Dat kan mij geen réét schelen. Merk trouwens ook op hoe de vrouw er hier bijgesleurd wordt als een aanhangsel van de prins. De prins, o ja, en zijn vrouw. Het kan mij absoluut niks schelen of die Kate nou tien kinderen of twee uit haar vaginakanaal heeft gepoept. Het kan mij niet schelen of die kinderen er schattig uitzien of gedrochten zijn met twee neuzen op hun anus en een uitpuilende navel tot aan hun enkels.

Kan me NIET schelen. Waarom moet een tamelijk serieus nieuwskanaal als de NOS hierover berichten? Om te bewijzen dat ze ook de 'anaal' in nieuwskanaal alle eer willen aandoen en dus strontnieuws brengen? Wie heeft er nou ene fuck aan dit 'nieuws'? Die kleine ziet er uit als elke andere baby. En natuurlijk is dit een zeer minutieuze selectie geweest. Op die foto's tonen ze hem natuurlijk niet terwijl hij ligt te schreien, in zijn eigen kak ligt te stinken of het royale Engelse breakfast heeft uitgekotst.

Dat ware tenminste eerlijk geweest. Het leven van een baby in al zijn facetten. Dank u, NOS, om zo'n enthousiaste poging te doen om ons met zijn allen dom te houden terwijl we geilen op alles wat enkele beroemdheden doen. Beroemdheden die op den duur enkel nog beroemd zijn omdat ze nou eenmaal beroemd zijn, en alle media, ook de serieuze hen bevestigen in die status van beroemdheid. Ergens in Kongo is vandaag wellicht wel minstens één baby met machetes in stukken gehakt terwijl de mama -evenzeer vol moederliefde als Kate- gedwongen werd om toe te kijken.

Van enige front dat er werkelijk toe doet En we tuimelden rustig verder door onze zondag en vreetten ons vol terwijl we zijn: Wat sneu nou dat Diana er niet meer is om dat baby'tje in haar armen te houden'. Nog een stukje taart? Hoe komt het dat de kapitalist geen winst maakt als men staakt? Als de molenaar een ezel heeft die de molen doet draaien, en de ezel wil niet meer, dan heeft de molenaar inderdaad een probleem. Maar kan de ezel een molen uitdenken? Nee, de molenaar geeft de ezel eten omdat hij 't vuile werk doet en helaas kan de ezel geen oplossing bedenken voor zijn noeste arbeid.

Hij kan werken of hij kan staken en als hij te lang staakt, zoekt de molenaar een andere ezel, want ezels zijn er genoeg, maar er zijn niet zo heel veel molenaars. Maar als er al molens zijn, waarom zouden ze dan opnieuw moeten uitgedacht worden?

Moet het wiel opnieuw uitgedacht worden als het al bestaat? Misschien kunnen de molens ook allemaal samen op maatschappelijk vlak georganiseerd worden in plaats van elke molen apart zonder te weten wat de andere molens doen en waarbij men probeert andere molens uit te schakelen om de sterkste te kunnen zijn op de molenmarkt.

En veel kennis komt van publieke instellingen waaronder universiteiten. Zou je niet denken dat als wetenschappers de hoofden wereldwijd bij elkaar steken, we veel sneller vooruitgang zouden maken dan de patenten die zo typisch zijn het huidige tijdperk van het molenmarktmechanisme?

Ik denk dat de fabriekarbeiders bij Audi Vorst veel beter weten hoe ze een auto in elkaar moeten steken dan de aandeelhouders van het bedrijf. DE aandeelhouders zijn enkel geïnteresseerd in de markt en de winst die het spelleke oplevert.

Eigenlijk produceren de arbeiders hun eigen loon, maar winst ontstaat omdat de waarde van wat ze produceren groter is dan de loonmassa zodat aandeelhouders dure wagens en grote villa's kunnen kopen. En met een deel van de opbrengst, renteniert men. Het machtige wapen van aandeelhouders: Kunnen we allemaal worden zoals de beursmakelaar in de Wolf of Wallstreet?

Moet de meerderheid van de mensen die werken en produceren buigen voor een minderheid van zeer rijken? Lijkt me weinig democratisch. En ik ben voor een verdere democratisering van de samenleving. Geen totalitaire donkerblauwe neoliberale oligarchie. Zoals jij je de wereld voorstelt moeten we terug naar farao's en piramidebouwers van weleer. Ik ben daarentegen voor een samenleving waar iedereen zijn zeg kan doen hoe de productie kan georganiseerd worden en wat er nodig is om goed te kunnen leven.

Voor mij zou economie moeten dienen om alle mensen een menswaardig leven te bezorgen en hen voorzien van alles wat daarvoor nodig is: De economie zoals ze nu is is een instrument in handen van de elite, een rijk kliekje molenaars.

Zoals je weet leven de meeste mensen op deze ultramoderne kapitalistische wereld nog steeds in deprimerende armoede. Het kapitalisme slaagt er niet in hongersnood en armoede op te lossen en kan dat ook niet want het is een systeem die rijkdom haalt uit het werk, de arbeid van anderen. Ik denk dat niemand toch geschrokken is van de studie van die Franse econoom Thomas Piketty?

Je sleurt er hier vanalles bij dat niet echt tot onze vrij simpele discussie hoort, maar allez, ik heb het gelezen. Hebt gij iets te klagen in dit systeem, extreem-linkse? Hebt gij niet een beter leven dan de rijkste middeleeuwse koning?

Is dat geen vooruitgang? Ja, er leven nog veel mensen in relatieve armoede. En langzaam, langzaam wordt dat wat beter en beter. Of 'The better angels of our nature'. Bijna iedereen heeft binnen dit systeem kansen. En als de molen verplaatst wordt, is het om het product goedkoper te maken.

Ik koop graag spotgoedkope melk. En ja, dan moeten er een hoop Oost-Europese chauffeurs de baan op voor een klein mager loon. Nou ja, ze moeten niet, ze mogen. Ik denk niet dat ik rijker ben dan een koning uit de Middelleeuwen. Ik ben contractueel en niet zeker van mijn job. Er sneuvelen nu reeds contractuele collega's omdat het budget te klein is geworden. Ik weet dus niet of ik volgende week mijn job nog heb of niet. En ja ik heb het beter dan een kind die op een vuilnisbelt werkt om in leven te blijven.

Die middeleeuwse koning was ook van niks zeker. Ge hebt veel meer luxe dan die koning. Ja, ik denk dat die koning inderdaad nog geen gsm had. Als ge nu eens al uw energie stak in het oprichten van een functioneel bedrijf. Dat zou zeker lukken, want ge moet veel energie gebruikt hebben om tot uw analyse te komen en die te propageren. Maak een tof bedrijf met een economisch model dat ten dienste staat van de mens.

Gaat uw gang, ik ben uw eerste klant. Be the change you want to see in the world klagen over het huidige systeem is niet inbegrepen. Zolang de mens slecht is, zal elk systeem rot zijn als de mens goed is, is elk systeem goed. Als ge niet tegen onrecht kunt, help dan mensen. In een ander systeem gaat er ook onrecht zijn, corruptie, vriendjespolitiek, verbannen van mensen die niet akkoord zijn.

In uw systeem zou staken al direct helemaal niet meer mogen. De gelijkheid tussen mensen is enkel op te leggen door terreur. Je hebt dan 'zekerheid' in dat extreem-linkse systeem, de zekerheid dat je gestraft wordt als je initiatief toont om uw leven te verbeteren.

Ofwel moet ik mij een rijke prinses zoeken? Zoals dat in rijke kringen ook gebruikelijk is. Zo kun je ook een imperium uitbouwen natuurlijk. En je concurrenten uitschakelen en een staat onder druk zetten om de beste voorwaarden te verlenen bijvoorbeeld door de afbouw van hetgeen die arme drommels in de fabrieken met heel veel moeite hebben opgebouwd.

Maar je hebt deels gelijk. Die dreigers die vertrekken naar andere oorden als ze hun goesting niet krijgen mogen vertrekken. Dan kan de maatschappij de productie overnemen. Laat die mensen ne keer doen. Dan kan de maatschappij de productie overnemen, waardoor dan direct de productie slabakt, de innovatie stokt, de creativiteit wegvalt enz, alle negatieve dingen van dat soort gedoe. Laat de mensen ook de vrijheid om niet akkoord te gaan met wat een oligarchie ons oplegt. Er zijn voorstanders van deze recepten van langer werken en minder verdienen, maar er mogen ook tegenstanders zijn.

Ik sluit me aan bij die laatste groep, maar deze zin is eigenlijk overbodig. Ge kunt een heel leven wijden aan roepen op de barricades over wat er allemaal beter kan of ge kunt daadwerkelijk iets opbouwen.

Of andere afbreken die iets anders willen. Ik heb liever den Steve jobs dan moordenaarke Che Guevara. Iets anders willen, dat ze niet eens kunnen definiëren. Een beetje idealistisch gedroom lullen, maar niks concreet en heelder dagen propageren, jadejadejade, en dan nog via de kanalen zoals social media die het kapitalisme hen schenkt.

Ik heb geen individuen als helden. Mensen met een goed groot hart raken mij. Ik ben tegen persoonsverheerlijkingen tenzij iemand echt iets wezenljk heeft veranderd in goede zin zoals een standbeeld van een dokwerker.

Een belediging voor de mogelijkheden van het menselijke verstand kiezen om als muildier door het leven te gaan. Nein danke, laat mij weten als uw bedrijf ter dienste van de mensch in werking is. Ik zie u graag trouwens. Ik u ook zenne. Den Dirk was gisteren op tv. Ik heb mijn ma gevraagd om het op te nemen, want ik zit zelf in 't buitenland. Ik ken den Dirk van zijn boek. Hij zegt daarin dat heel onze maatschappij 'borderline' is. De kenmerken van borderline zijn: Krampachtig proberen te voorkomen dat iemand je in de steek laat.

Een patroon van instabiele en intense relaties, waarbij de ander heel erg wordt geidealiseerd of juist gekleineerd. Impulsiviteit op ten minste twee gebieden die je mogelijk kunnen schaden. Terugkerende suïcidale gedragingen, gestes of dreigingen, of automutilatie. Een chronisch gevoel van leegte.

Inadequate, intense woede of moeite om je kwaadheid te beheersen. Voorbijgaande, aan stress gebonden paranoïde ideeën of ernstige dissociatieve verschijnselen. Als je aan vijf van de bovenstaande criteria voldoet, heb je gewonnen, dan heb je quasi een vrijgeleide om vanalles en nog wat uit te spoken dat niet gans kosher is.

Dan ben je namelijk 'borderline'. Doe ook de test voor je omgeving. Hoeveel 'borderline' mensen zitten er in uw omgeving? Bij mij verdacht weinig, maar misschien ben ik een borderliner die uit schroeiende verlatingsangst uitsluitend zeer stabiele mensen in zijn omgeving toelaat.

Dirk zegt dat we allemaal borderline zijn. Zou Dirk zelf ook borderline zijn? Vult hij zijn chronisch gevoel van leegte op door een boek te schrijven? Door op tv te komen? Kan hij zijn kwaadheid niet beheersen en moet hij daarom de hele maatschappij verwijten dat we borderline zijn? Is zijn vettig kapsel een vorm van automutilatie?

Hij quote in zijn boek voortdurend Paul Verhaeghe.

Ja, ik moet eerlijk zeggen: Kunnen we allemaal worden zoals de beursmakelaar in de Wolf of Wallstreet? Enkele jaren geleden kende de site wat meer activiteit, maar de site is betalend en tegenwoordig zijn er paradijzen voor aandachtszuchtigen als Facebook en Twitter waar men gratis en voor niks zijn exhibitionistische verbale scheten op de wereld kan afvuren. De longen zijn lucht, de vrijheid. What is an operation code? Top rankingfemales insvr ontokenunigrams, with ranksand scoresforsvr with various feature types. Je hebt bijvoorbeeld angst voor de tandarts.

Klein kutje grote lul spuitende sletjes

De verbeterde samenwerking met mijn tekenaar en mijn co-schrijfster. Misschien de deelname aan een Gestalttherapiegroep en de kennismaking met Gestalttherapie. En ik ben zeer graag vrijwilliger bij Buddywerking. Zoveel mogelijk positiefs betekenen voor zoveel mogelijk mensen zonder mezelf te moeten verraden en zonder mij financieel nog letterlijk op een dieet van enkel patatten met koffie in een onverwarmde tochtige zolderkamer te zetten.

Ge moogt binnen een jaar eens komen kloppen om te horen wat ik ervan gebakt heb. Hier zijn ze, ik heb er veel meer, maar ik houd het op de tien belangrijkste: Nèm, het is er uit. Ik wil euro per maand verdienen. Ik wil elke dag minstens 6 km lopen. Bij voorkeur 's morgens vroeg. En max 12 km, want ge moet daar ook niet in overdrijven. Ik wil minstens één nieuw toneelstuk opvoeren in Ik wil volgende zomer trouwen in Slowakije.

Ik wil mijn aversie tegenover macho's genoeg overwinnen om enkele keren per week te gaan fitnessen en als het niet lukt, om al het fitnessmateriaal aan te kopen om zelf een fitnesszaal in mijn eigen huis te hebben.

Ik wil in plaats van elke week minstens één boek te lezen, overschakelen naar om de twee weken één echt nuttig boek te lezen, want ik lees nog altijd te veel brolboeken. Ik wil een film met sketches maken van in totaal anderhalf uur en vertonen in een zaal. Ik wil enkele uren vrijwilligerswerk extra per week doen, bijvoorbeeld bij de drugslijn.

Ik wil Pools gaan studeren en op tolkniveau kennen. Ik wil voor mijn doctoraat naar de Verenigde Staten gaan en in oorspronkelijke bronnen kijken en dus niet alleen maar boeken lezen over mijn onderwerp. Ik wil minstens nieuwe, toffe mensen leren kennen, want de laatste drie jaar was mijn sociaal leven vaak zeer tam, leeg, saai. Wat zijn uw nieuwjaarsresoluties?

Als ge eerlijk zijt. Deze morgen had ik 'controle' van de begeleiders van Buddywerking, de organisatie waar ik vrijwilliger ben. Ge moogt mij, zoals nogal wat mensen uit mijn omgeving, zot verklaren dat ik gratis mensen wil helpen, maar binnen redelijk normen ik moet helaas ook geld verdienen doe ik dat graag.

De man die ik begeleid, zei drie keer dat het dankzij mij was dat hij het voorbije jaar niet moest opgenomen worden in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik ben daar redelijk trots op of ik zou het niet herhalen. Al die zelfbewieroking in deze tijd raakt enorm afgezaagd, maar ik maak er mij ook constant schuldig aan. Mijn moeder was minder trots.

Ik weet het niet. Ik denk dat het daarom net zo hielp, omdat mijn aanwezigheid geheel gratis was. Maar, het is waar, om een echt goeie therapeut te zijn, heb je serieus wat onkosten. De opleiding die ik deze week volg, kost toch alweer euro. En dat is dan één mini-opleiding in een opleiding die eigenlijk nooit stopt. Van zodra ik 't groot lot win, ga ik het helemaal gratis doen.

En dan zal het waarschijnlijk nog iets beter werken, al zijn de meningen daarover verdeeld. Een rasechte liberaal zou zeggen dat de mensen gratiswerk niet naar waarde schatten. Het kan, ik weet het niet. In Slowakije reizen alle studenten sinds kort gratis met de trein. Ik heb de mensen daar nog nooit zo horen klagen. Zélfs de studenten die er toch van profiteren, zijn er niet over te spreken.

Och ja, 't is niet gemakkelijk om zonder commentaar goed te doen, de ene verwijt u van een stommerik te zijn omdat je iets gratis doet, een ander verwijt u een geldwolf te zijn, omdat je 't niet gratis wil doen. Mijn patiënten zijn vaak mensen die Als ge een recept wilt om mentaal aan de grond te raken, awel, probeer dan echt voor iedereen goed te doen.

Soit, ik ga een bejaarde man bellen met een zeer bescheiden reisclub voor bejaarden. Hij heeft een tolk Russisch nodig. Iets dat ik gratis doe. Ik vind die mens sympathiek.

Een gepensioneerde leerkracht geschiedenis. Als kind wilde ik dat ook worden. Dat heb ik trouwens nog nooit gedaan: Zelfs gratis is daar geen vraag naar. Spijtig, ik zou 't met veel plezier doen. Bon, die mijnheer bellen en dan 't avondeten dat mijn vrouw vooralsnog gratis bereidt, opeten.

Wie trouwens op een dag beslist om zichzelf te zijn: Maar dat geeft niet. Als ge u voor doet als iemand anders, wordt ge ook daar voor aangevallen. Wie graag een stukje van zijn tijd wil geven om iemands steunpilaar te zijn, kan zich hier aanmelden: Zo af en toe bekruipt mij het gevoel dat ik meer lees over het leven van volstrekt fictieve figuren, dan ik zelf leef. Of telt lezen eigenlijk ook als leven?

Ik maak op een doorsnee dag eigenlijk betrekkelijk weinig mee. Als ik niet aan het schrijven, aan het tolken, therapie aan 't geven of aan 't schrijven ben, aan mijn doctoraat lees: Wat ik van al dat gelees verwacht, is zelfs mij niet duidelijk.

Goh, soms, nogal vaak, moet ik mij door de pagina's worstelen. Mja, ik weet het niet, ik kan toch niet direct iets zeer bruikbaars bedenken dat ik zou uit romans gehaald hebben. Naar 't schijnt, verhoogt het mijn empathie. Kan ik daarom vrij goed snappen hoe mensen zich voelen, omdat ik romans lees?

Bewijs daarvoor heb ik niet. Ik vond mezelf al een zeer empathisch en over gevoelig kind nog voor ik kon lezen. Misschien grijpen gevoelige mensen gewoon eerder naar een roman om te ontsnappen uit de soms harde realiteit. En lukt mij dat dan? Ontsnap ik uit de realiteit als ik een roman lees? Het moet al een verdomd goed boek zijn, eer ik vergeet dat ik aan het lezen ben. Mijn talen verbeteren erdoor. Ik pas er dan ook voor op om geen boeken te lezen in het Nederlands, om er tenminste zeker van te zijn dat lezen dat tenminste toch mijn talenkennis wat verbetert.

Wat verwacht ik toch van al dat lezen? De status van intellectueel te zijn? Tegenwoordig is dat een scheldwoord, een woord dat gelijkstaat aan arrogante, pedante zak. Dus dat ook al niet. De meest wijze mensen die ik ken, lezen helemaal nooit romans. Lees ik om zelf beter te schrijven? In de praktijk zorgt lezen er vooral voor dat je zelf minder schrijft, faalangst krijgt of ontmoedigd concludeert: Alles is al geschreven. Waarom doe ik het dan?

Om aan mezelf te bewijzen dat ik de discipline heb om door honderden pagina's te wroeten? Omdat ik mijn ogen kapot wil maken zodat ik levenslang recht heb op een invaliditeitsuitkering? Best toch eerst even checken of blinden daar daadwerkelijk recht op hebben.

Ah, wacht, zou ik lezen om contact te kunnen leggen met andere lezers? Hmm, boekenwurmen zijn natuurlijk zelden de meest extraverte, communicatieve personen.

Sja, ik weet het niet. Als ik moet gokken dan is het hierom: Ik eer eigenlijk mijn vader als ik lees. Maar euhm, misschien moet ik toch eens wat anders gaan doen om mijn vader te eren. Iets dat wat concretere dingen oplevert. Dat gezegd zijnde, kan ik het toch niet laten: Wat is dat burnout?

Dat is het gevoel dat men je leegzuigt. Leerkrachten verdrinken in administratieve taken, tijdrovende aanvullingen van leerlingendossiers, moeten zich voor vanalles en nog wat verantwoorden. Kunnen geen scheet laten of er staat een kwaaie ouder aan de poort. In de lerarenkamer werkt men naast met rode balpennen, vooral met dolken om in de rug van collega's te steken al was het maar om vijf minuten minder lang toezicht te moeten houden of in het gevlei van de directeur te komen.

Men heeft nauwelijks doorgroeimogelijkheden, eens leerkracht altijd leerkracht. De sociale status is betrekkelijk laag. Zelfs de leerlingen beseffen dat en zijn niet bang om dat ook te zeggen. De relevantie van de leerkracht wordt ook steeds minder. En ons onderwijs is ooit opgebouwd om te voldoen aan de eisen van de industriële revolutie. Ons onderwijs wil nog steeds hapklare productjes voor de arbeidsmarkt afleveren. Onze huidige arbeidsmarkt evolueert echter zo snel dat het onderwijs in zijn huidige vorm onmogelijk de race kan volhouden.

Hoeveel leerkrachten zijn op dit eigenste moment niet hetzelfde lesje aan het afdreunen? Het volstaat toch om de beste leerkracht die les te laten geven voor een camera en alle leerlingen die les te tonen? Dan hebben ze allemaal de beste les van de beste leerkracht gehad. De leerkracht voelt zijn eigen overbodigheid, maar verdrinkt paradoxaal wel in allerlei werk waarvan hij zelf de relevantie niet meer ziet.

En dan de termen die men uitdenkt in het onderwijs Heeft u wel eens gehoord van iets als voeten? Welke inktneuker aan een bureau in Brussel heeft nu zoiets uitgedacht? En dat is één van de vele conceptjes die elk jaar hun ingang vinden op de werkvloer. Blijf maar bij, blijf maar gemotiveerd om hier het nut van in te zien. De leerkracht voelt dat hij niet afgerekend wordt op de werkelijke kwaliteit van zijn les, maar wel op alles in de marge: Heeft hij goed geslijmd bij de directeur?

Staat hij goed met de collega's en met de ouders? Heeft hij zich genoeg kunnen profileren op de schoolreis, op de open deur dag? Heeft nog altijd kans om vastbenoemd te worden? En de leerkracht voelt zich leeggezogen worden. En dan zit hij thuis.

En dan mag er een vervanger opdraven voor twee weken met kans op verlenging en die vervanger rolt in de race. Als hij zich genoeg profileert, mag hij misschien blijven, en als hij zich blijft profileren met allerlei randshit zoals cake bakken op de opendeurdag, raakt hij misschien ook ooit eens vastbenoemd. Nee, het is geen dankbare job, leerkrachtje spelen. Ik jaag op mijn passie, niet op mijn pensioen.

Ik zou niet kunnen staken vandaag, want dan moet ik stoppen met wat ik het liefste doe. Ik raad alle stakers vandaag dan ook aan om uit te kijken naar andere activiteiten om hun boterham te verdienen, zodat ze ook nooit nog zin hebben om het werk neer te leggen. Ik moet gelukkig niet rondkomen met een parttime aan de kassa van de Carrefour, zonder andere opties te zien, zoals helaas zeer velen onder ons.

Dat komt ook wel omdat mijn ouders mij van kleinsafaan enorm bang hebben gemaakt voor het leven zoals dat van de meeste stakers vandaag. Ik ben nog altijd zo bang van het leven aan een lopende band of als kantoorslaaf dat ik nog dagelijks bijstudeer. Ik ben als nerd gepest geweest op school. Ik ga niet betogen, omdat ik -eerlijk waar- te lui ben om mij te verplaatsen, het mij niet direct iets oplevert, ik mij psychologisch niet in het kamp van de stakers wil zetten, en ik in het algemeen absoluut niet hou van de sfeer van een staking, allicht ook omdat ik niet op het podium sta en niet weet hoe ik daar de show kan gaan stelen ja, ik weet het, dat klinkt niet gezond Moest de situatie nu zo erg worden dat ze mijn ma haar pensioen afpakken, mijn tante haar invaliditeitsuitkering en mij en mijn mannelijke vrienden oproepen voor het leger om de grondstoffen van een ander land te gaan inpikken, ja, dan zal ik het mij wellicht beklagen dat ik niet gaan staken ben.

Hoe beter ik mij concentreer op mijn werk als therapeut, hoe beter voor de maatschappij, denk ik. Ja, ik zou uit solidariteit met de stakers moeten meestaken allicht, het zijn mensen die het volgende zeggen te verdedigen, en naar 't schijnt in 't verleden hiervoor hebben gezorgd: Kortom, mensen die voor steun zijn aan alles wat niet rechtstreeks winst oplevert voor de gehaaide mensen die een eigen bedrijf runnen. De maatregelen die deze regering wil doorvoeren, gaan veel mensen in de armoede duwen, minder mogelijkheden geven, harder doen werken voor minder loon, ook voor minder werkelijk loon door inflatie, daling van de koopkracht.

Waarom doe ik dan niet mee? Ben ik het volledig oneens met de stakers? Mnee, ze bedoelen het goed, ze weten van niet beter. De regering vind ik ook maar gevaarlijk. Ja, voor die rijken. Wellicht de belangrijkste reden: De mensen weten dat niet, maar een staking als deze speelt heel erg in de kaarten van de communisten vooral de stalinisten in dit land.

Die gebruiken gelegenheden als deze om sterker te staan en willen ooit de macht grijpen, de parlementen plat leggen, alle andere partijen afschaffen en hun wil opleggen aan iedereen. Dan ben ik -iemand die altijd graag zijn gedacht zegt- de eerste die in de nieuwe goelags in Breendonk? Dus daarom alleen kan ik geen stakingen steunen, de gevaarlijkse mensen in België gebruiken zo'n momenten om te groeien en alle kwaad tussen en nog eens lekker over te doen, met alle nare gevolgen van dien Gelukkig staan ze nog bijna helemaal nergens en laat ons dat vooral zo houden, onder andere door niet te staken, en naar moderne manieren te zoeken om onze welvaart zowel materieel als mentaal te verbeteren.

De nieuwste aflevering van Verkrijt gaat ook over hoe staken er uit ziet. Lieve mensen van de NOS, om het nog vrij beleefd te zeggen: Dat kan mij geen réét schelen. Merk trouwens ook op hoe de vrouw er hier bijgesleurd wordt als een aanhangsel van de prins. De prins, o ja, en zijn vrouw. Het kan mij absoluut niks schelen of die Kate nou tien kinderen of twee uit haar vaginakanaal heeft gepoept. Het kan mij niet schelen of die kinderen er schattig uitzien of gedrochten zijn met twee neuzen op hun anus en een uitpuilende navel tot aan hun enkels.

Kan me NIET schelen. Waarom moet een tamelijk serieus nieuwskanaal als de NOS hierover berichten? Om te bewijzen dat ze ook de 'anaal' in nieuwskanaal alle eer willen aandoen en dus strontnieuws brengen? Wie heeft er nou ene fuck aan dit 'nieuws'? Die kleine ziet er uit als elke andere baby. En natuurlijk is dit een zeer minutieuze selectie geweest. Op die foto's tonen ze hem natuurlijk niet terwijl hij ligt te schreien, in zijn eigen kak ligt te stinken of het royale Engelse breakfast heeft uitgekotst.

Dat ware tenminste eerlijk geweest. Het leven van een baby in al zijn facetten. Dank u, NOS, om zo'n enthousiaste poging te doen om ons met zijn allen dom te houden terwijl we geilen op alles wat enkele beroemdheden doen.

Beroemdheden die op den duur enkel nog beroemd zijn omdat ze nou eenmaal beroemd zijn, en alle media, ook de serieuze hen bevestigen in die status van beroemdheid. Ergens in Kongo is vandaag wellicht wel minstens één baby met machetes in stukken gehakt terwijl de mama -evenzeer vol moederliefde als Kate- gedwongen werd om toe te kijken. Van enige front dat er werkelijk toe doet En we tuimelden rustig verder door onze zondag en vreetten ons vol terwijl we zijn: Wat sneu nou dat Diana er niet meer is om dat baby'tje in haar armen te houden'.

Nog een stukje taart? Hoe komt het dat de kapitalist geen winst maakt als men staakt? Als de molenaar een ezel heeft die de molen doet draaien, en de ezel wil niet meer, dan heeft de molenaar inderdaad een probleem. Maar kan de ezel een molen uitdenken? Nee, de molenaar geeft de ezel eten omdat hij 't vuile werk doet en helaas kan de ezel geen oplossing bedenken voor zijn noeste arbeid. Hij kan werken of hij kan staken en als hij te lang staakt, zoekt de molenaar een andere ezel, want ezels zijn er genoeg, maar er zijn niet zo heel veel molenaars.

Maar als er al molens zijn, waarom zouden ze dan opnieuw moeten uitgedacht worden? Moet het wiel opnieuw uitgedacht worden als het al bestaat? Misschien kunnen de molens ook allemaal samen op maatschappelijk vlak georganiseerd worden in plaats van elke molen apart zonder te weten wat de andere molens doen en waarbij men probeert andere molens uit te schakelen om de sterkste te kunnen zijn op de molenmarkt.

En veel kennis komt van publieke instellingen waaronder universiteiten. Zou je niet denken dat als wetenschappers de hoofden wereldwijd bij elkaar steken, we veel sneller vooruitgang zouden maken dan de patenten die zo typisch zijn het huidige tijdperk van het molenmarktmechanisme?

Ik denk dat de fabriekarbeiders bij Audi Vorst veel beter weten hoe ze een auto in elkaar moeten steken dan de aandeelhouders van het bedrijf. DE aandeelhouders zijn enkel geïnteresseerd in de markt en de winst die het spelleke oplevert. Eigenlijk produceren de arbeiders hun eigen loon, maar winst ontstaat omdat de waarde van wat ze produceren groter is dan de loonmassa zodat aandeelhouders dure wagens en grote villa's kunnen kopen.

En met een deel van de opbrengst, renteniert men. Het machtige wapen van aandeelhouders: Kunnen we allemaal worden zoals de beursmakelaar in de Wolf of Wallstreet?

Moet de meerderheid van de mensen die werken en produceren buigen voor een minderheid van zeer rijken? Lijkt me weinig democratisch. En ik ben voor een verdere democratisering van de samenleving. Geen totalitaire donkerblauwe neoliberale oligarchie. Zoals jij je de wereld voorstelt moeten we terug naar farao's en piramidebouwers van weleer.

Ik ben daarentegen voor een samenleving waar iedereen zijn zeg kan doen hoe de productie kan georganiseerd worden en wat er nodig is om goed te kunnen leven.

Voor mij zou economie moeten dienen om alle mensen een menswaardig leven te bezorgen en hen voorzien van alles wat daarvoor nodig is: De economie zoals ze nu is is een instrument in handen van de elite, een rijk kliekje molenaars. Zoals je weet leven de meeste mensen op deze ultramoderne kapitalistische wereld nog steeds in deprimerende armoede. Het kapitalisme slaagt er niet in hongersnood en armoede op te lossen en kan dat ook niet want het is een systeem die rijkdom haalt uit het werk, de arbeid van anderen.

Ik denk dat niemand toch geschrokken is van de studie van die Franse econoom Thomas Piketty? Je sleurt er hier vanalles bij dat niet echt tot onze vrij simpele discussie hoort, maar allez, ik heb het gelezen. Hebt gij iets te klagen in dit systeem, extreem-linkse? Hebt gij niet een beter leven dan de rijkste middeleeuwse koning? Is dat geen vooruitgang? Ja, er leven nog veel mensen in relatieve armoede. En langzaam, langzaam wordt dat wat beter en beter. Of 'The better angels of our nature'.

Bijna iedereen heeft binnen dit systeem kansen. En als de molen verplaatst wordt, is het om het product goedkoper te maken. Ik koop graag spotgoedkope melk. En ja, dan moeten er een hoop Oost-Europese chauffeurs de baan op voor een klein mager loon.

Nou ja, ze moeten niet, ze mogen. Ik denk niet dat ik rijker ben dan een koning uit de Middelleeuwen. Ik ben contractueel en niet zeker van mijn job. Er sneuvelen nu reeds contractuele collega's omdat het budget te klein is geworden. Ik weet dus niet of ik volgende week mijn job nog heb of niet. En ja ik heb het beter dan een kind die op een vuilnisbelt werkt om in leven te blijven.

Die middeleeuwse koning was ook van niks zeker. Ge hebt veel meer luxe dan die koning. Ja, ik denk dat die koning inderdaad nog geen gsm had. Als ge nu eens al uw energie stak in het oprichten van een functioneel bedrijf. Dat zou zeker lukken, want ge moet veel energie gebruikt hebben om tot uw analyse te komen en die te propageren.

Maak een tof bedrijf met een economisch model dat ten dienste staat van de mens. Gaat uw gang, ik ben uw eerste klant. Be the change you want to see in the world klagen over het huidige systeem is niet inbegrepen.

Zolang de mens slecht is, zal elk systeem rot zijn als de mens goed is, is elk systeem goed. Als ge niet tegen onrecht kunt, help dan mensen. In een ander systeem gaat er ook onrecht zijn, corruptie, vriendjespolitiek, verbannen van mensen die niet akkoord zijn. In uw systeem zou staken al direct helemaal niet meer mogen. De gelijkheid tussen mensen is enkel op te leggen door terreur. Je hebt dan 'zekerheid' in dat extreem-linkse systeem, de zekerheid dat je gestraft wordt als je initiatief toont om uw leven te verbeteren.

Ofwel moet ik mij een rijke prinses zoeken? Zoals dat in rijke kringen ook gebruikelijk is. Zo kun je ook een imperium uitbouwen natuurlijk.

En je concurrenten uitschakelen en een staat onder druk zetten om de beste voorwaarden te verlenen bijvoorbeeld door de afbouw van hetgeen die arme drommels in de fabrieken met heel veel moeite hebben opgebouwd. Maar je hebt deels gelijk. Die dreigers die vertrekken naar andere oorden als ze hun goesting niet krijgen mogen vertrekken. Dan kan de maatschappij de productie overnemen.

Laat die mensen ne keer doen. Dan kan de maatschappij de productie overnemen, waardoor dan direct de productie slabakt, de innovatie stokt, de creativiteit wegvalt enz, alle negatieve dingen van dat soort gedoe.

Laat de mensen ook de vrijheid om niet akkoord te gaan met wat een oligarchie ons oplegt. Er zijn voorstanders van deze recepten van langer werken en minder verdienen, maar er mogen ook tegenstanders zijn. Ik sluit me aan bij die laatste groep, maar deze zin is eigenlijk overbodig.

Ge kunt een heel leven wijden aan roepen op de barricades over wat er allemaal beter kan of ge kunt daadwerkelijk iets opbouwen. Of andere afbreken die iets anders willen.

Ik heb liever den Steve jobs dan moordenaarke Che Guevara. Iets anders willen, dat ze niet eens kunnen definiëren. Een beetje idealistisch gedroom lullen, maar niks concreet en heelder dagen propageren, jadejadejade, en dan nog via de kanalen zoals social media die het kapitalisme hen schenkt.

Ik heb geen individuen als helden. Mensen met een goed groot hart raken mij. Ik ben tegen persoonsverheerlijkingen tenzij iemand echt iets wezenljk heeft veranderd in goede zin zoals een standbeeld van een dokwerker. Een belediging voor de mogelijkheden van het menselijke verstand kiezen om als muildier door het leven te gaan. Nein danke, laat mij weten als uw bedrijf ter dienste van de mensch in werking is. Ik zie u graag trouwens.

Ik u ook zenne. Den Dirk was gisteren op tv. Ik heb mijn ma gevraagd om het op te nemen, want ik zit zelf in 't buitenland. Ik ken den Dirk van zijn boek.

Hij zegt daarin dat heel onze maatschappij 'borderline' is. De kenmerken van borderline zijn: Krampachtig proberen te voorkomen dat iemand je in de steek laat. Een patroon van instabiele en intense relaties, waarbij de ander heel erg wordt geidealiseerd of juist gekleineerd. Impulsiviteit op ten minste twee gebieden die je mogelijk kunnen schaden.

Terugkerende suïcidale gedragingen, gestes of dreigingen, of automutilatie. Een chronisch gevoel van leegte. Inadequate, intense woede of moeite om je kwaadheid te beheersen.

Voorbijgaande, aan stress gebonden paranoïde ideeën of ernstige dissociatieve verschijnselen. Als je aan vijf van de bovenstaande criteria voldoet, heb je gewonnen, dan heb je quasi een vrijgeleide om vanalles en nog wat uit te spoken dat niet gans kosher is. Dan ben je namelijk 'borderline'. Doe ook de test voor je omgeving. Hoeveel 'borderline' mensen zitten er in uw omgeving? Bij mij verdacht weinig, maar misschien ben ik een borderliner die uit schroeiende verlatingsangst uitsluitend zeer stabiele mensen in zijn omgeving toelaat.

Dirk zegt dat we allemaal borderline zijn. Zou Dirk zelf ook borderline zijn? Vult hij zijn chronisch gevoel van leegte op door een boek te schrijven? Door op tv te komen? Kan hij zijn kwaadheid niet beheersen en moet hij daarom de hele maatschappij verwijten dat we borderline zijn? Is zijn vettig kapsel een vorm van automutilatie? Hij quote in zijn boek voortdurend Paul Verhaeghe. Zou hij Paul Verhaeghe idealiseren?

En Dirk zegt dat hij 'ook maar vast zit in dat leven dat doordramt'. Dat klinkt niet bepaald vrolijk. Dat klinkt ook alsof het leven hem meesleurt en overkomt, dat hij niet de baas kan. Heeft Dirk een duidelijk en aanhoudend instabiel zelfbeeld? Kunnen we 'borderline times' beschouwen als de verdoken bekentenis van een borderliner die ons met zijn allen wil meesleuren in zijn eigen diagnose? Dirk, ik zie je graag. Ik vind je boek sympathiek. Ik vind het ok dat je met vettig haar op tv komt.

Ik hou van artistieke slordigheid. Dirk, ik ben blij dat ik je boek heb gelezen. En ik kijk er naar uit om de volledige uitzending te bekijken. Je bent een toffe gast, Dirk. Ook al klink je als iemand die Facebook haat en dat hoofdzakelijk via Facebook meedeelt. Misschien is het waar, misschien zitten we met zijn allen vast in het leven dat doordramde. In een Zeitgeist die niemand helemaal prettig vindt, maar we moeten het er maar mee doen.

Ik raad iedereen alvast aan om het korte fragmentje te bekijken. Het is generatie Me. Alles ter mijner meerdere glorie, en dan sta je natuurlijk voor absoluut niks, tenzij voor opportunisme, maar een zwak opportunisme, alles pakken wat recht voor je ogen komt, en als het maar scoort op Facebook.

Een depressief, verplicht genot, noemt psycholoog Paul Verhaege dat. Als ik dan mijn hele generatie, mezelf incluis, wil aborteren op beschuldiging van leeg egoïsme en egocentrisme, denk ik aan Socrates die ook al de jeugd verfoeide. Zou het van alle tijden zijn? Het afschrijven van de jeugd als los van idealen, enkel op zoek naar lichtzinnig vertier, irritant haantjesgedrag?

Ik zit nog wel op twitter en iedereen die tekens toch per se moet gebruiken om een eigen 'prestatie' of een kotsmisselijkmakende foto een baby, een katje, het avondeten te posten, gaat er uit. Ik post daar enkele motiverende quotes en word massaal ontvriend.

Ik zit een beetje tussen twee generaties in. Ik kan nog naar mijn ouders kijken die het hadden meegemaakt, die nog ergens voor stonden: Nee, macht, en machthebbers, dat moet je permanent bespotten, dat houdt het een heel klein beetje gezond, en je kan er dan tenminste om lachen, het reformeren of vervangen door een andere macht, dat is pest willen genezen met ebola.

Ik ratel door, maar dat is goed, de geest een beetje opwroeten, als je het lang genoeg doet, stuit je al eens op goud, of toch zilver. Ik wil ze graag compleet afschrijven, maar laat ik er nou een excuus voor zoeken. Ik lees te veel advocatenromans, ik begin de vijf kanten van elke zaak te bepleiten. Als ik echt geen kant meer op kan, ga ik rechten studeren.

Waarom zijn wij ik reken mezelf er bij tot zulke robotjes van ons eigen miezerige ego uitgegroeid? Ja, we zijn uitzonderlijk hard in de watten gelegd door onze ouders en ook grootouders. We zijn gepromoot van kindsbeen af als het enige centrum van de wereld, want God was toch dood.

En die wereld mocht in vlammen vergaan, zo lang we maar voor onszelf een diploma, een promotie, geld en faam uit de brand konden slepen. We kregen ook de nogal onnozele boodschap mee: Echt waar, die boodschap kregen we. We moesten 'het' maken in de wereld, maar we moesten ook heel veel plezier maken, van het leven genieten.

Dat was een imperatief, want onze ouders waren nog geknecht opgegroeid, losgebroken vanaf hun trouwpartij het ouderlijke huis letterlijk ontvlucht en hadden hun eigen ouders nooit helemaal vergeven dat ze een doodsaaie kindertijd hadden beleefd terwijl er verdorie lol te beleven viel ergens, want The Rolling Stones waren op tv geweest! Dus wij moesten het allebei hebben, succes en heel veel plezier, o zoveel plezier.

Dat succes werd echter zeer eng gedefinieerd. Het moest er goed uitzien. Het moest een ronkende titel zijn 'customer service purchasing officer' en niet 'telefonist' qua jobinhoud zero verschil. Een ideaal was er niet aan verbonden. De wereld moest er niet beter van worden, de buren moesten er groen van worden. De buren zijn 'vrienden' op Facebook geworden, maar het principe is hetzelfde.

We lachten met de serie 'keeping up appearances' en wisten niet dat we met onszelf lachten en niet meer wisten dat er achter onze appearances niks meer zat, dat ons vertoon ons zijn werd, en dat we antidepressiva nodig hadden omdat je van vertoon alleen niet kan leven. We gingen reizen, reizen, reizen, uiteindelijk om geen enkele andere reden dan om foto's te kunnen tonen, eerst achteraf, dan uiteindelijk live, instant, online.

Een leven in dienst van de camera. Niet op foto staan, is niet bestaan. Men voelt zich zo leeg, dat men steeds materieel bewijs zoekt voor zijn eigen bestaan. Men moet gezien worden. Of men bestaat niet. Ik schrijf dit helaas zonder fles Jack bij de hand, dus ben bloedserieus. Waarom moesten er plots open space offices komen? Waarom was het gedaan met werknemers in hun eigen hokje stampen? Die muren moesten weg, ze werden ondraaglijk, we moeten niet elkaar zien, we willen gezien worden, of de zelftwijfel bekruipt ons, wie zijn we dan?

Nee, als iemand mij ziet, dan moet ik wel bestaan. Ik sta op foto, mijn collega ziet mij, oef, ik besta. Rebels zijn werd mainstream. Iedereen rebelleert en beseft niet dat je net zo conformeert, als iedereen het toch al doet. En dat moest uiterlijk vertolkt worden met piercings, verplichte inbreuken op dress codes, tatoeages een idiote rage die bij mijn kennissen weer opsteekt , allemaal zo leeg als wat. Als je geen Chinees gestudeerd hebt, ben je een hansworst als je het Chinees teken voor crisis is opportunity als dat echt hetzelfde is in het Chinees op je arm laat kerven.

Enige besef van de wereld vervaagde. Onder andere omdat mijn leeftijdsgenoten de kruistochten in de 18de eeuw plaatsen echt meegemaakt. Ja, men ging de nadruk leggen op vaardigheden, niet op kennis. Je moest dus niemendal weten over de kruistochten, je moest het alleen kunnen opzoeken. Jammer, maar helaas, niemand zocht het op. De zoekfunctie van je pc kennen was genoeg. Jonge mensen hebben dus geen idee vanwaar de mensheid komt en dus geen enkel idee waar het heen gaat, of hun eigen rol daarin.

Zonder achteruitkijkspiegel kan je niet rijden. En dan gaan ze de leegte vullen door het shoppen naar 'causes'. Ze worden vegetariër voor een maand of zes. Ze kopen geen merkkledij, ook maar voor een tijdje. Alsof het iets uitmaakt, al die dingen komen uit Azië, merk of niet. De vegetariër leest over soja en hoe ze daarvoor het oerwoud ook al ontbossen en geeft het op. Er zijn geen 'goede' keuzes meer. De aandelenmarkt is nep. Van politici verwacht je gewoon dat ze nep zijn, hoe nepper hoe beter Obama???

Als je authenticiteit wil parodiëren ga je automatisch kijken als die. Alles wordt een karikatuur van zichzelf. Amnesty international is een marketingmachine, Occupy sterft als het niet meer plezant is. En dan, zonder enig stevig fundament, slaan we op drift, in een wereld die ons van alle kanten bombardeert met een total information overload. Mensen die al helemaal niet weten waar ze voor staan, krijgen veel meer keuzes aangeboden dan het menselijke brein aankan.

Plus moet het allemaal snel gaan. Plus zet de media schijnbaar instant successen in de kijker. Plus is wat je doet enkel goed als je er aandacht mee scoort. Een cocktail om je verstand bij te verliezen en onstuitbaar te beginnen hinniken, omdat men totaal, totaal stuurloos is en wanhopig zonder te weten waarom.

Proberen mee rennend in een tredmolen waarvan men het bestaan niet echt ziet, wel vaag instinctief aanvoelt. De Matrix trilogie had genoeg mensen bij de ballen. Net als de film Fight Club. Net als American Beauty al blijven al die dingen toch nog te veel aan de oppervlakte, ze krabben toch al waar het kriebelt. Na mijn seksloze flirt met de communisten, zie ik maar 1 oplossing meer, en dat is teder anarchisme.

Laat de vrijheidsjagers aaneenklitten, menselijk verstand alle eer aandoen, en zonder arrogantie in de spiegel kijken en nog wat plezier maken ook. En er volgen er dan nog wel, die niet meedoen aan het circus of in volle besef aan meedoen, dat is ook nog ok.

Waarom zit iemand als Adam Bzoch de facto in een isolement? Dan ben je zo iemand en de prijs die je betaalt, is ballingschap, want er is verdomme niemand om mee te praten. Dus maakt hij vrienden van boeken. Zolang je het kan negeren, zoals ikzelf, ik heb geen apen boven mijn kop, en wil ook niet meer voor klassen van apen staan, is het leven goed, het beste sinds het ontstaan van de mensheid, ik leef beter dan eender welke Farao, Romeinse keizer of middeleeuwse koning.

Ik ben net zo goed deel van generatie Me, ik moet centraal staan, of het intereseert me niet, of toch, het motiveert mij niet, de communistische partij zette niet mij centraal, maar wel hun pathologische, ziekelijke machtsdrang, en dus moest ik er weg, als het niet om mij draait, voel ik mij letterlijk verdrinken, verwelken, verstikken. En sinds ik dat besef, maak ik eerlijkere keuzes. Ik hoop dat je iets kan destilleren uit bovenstaande wolkbreuk. Volgevreten, niks anders doende dan films kijken en boeken lezen, zelfanalyse ten top drijvende, en tussendoor Slowaaks lerende, en push-ups en sit-ups doende tot het zeer doet, die therapeut is om de enige gezonde lui op te vangen, als je in deze maatschappij niet mee kan draaien, getuig je van gezonde menselijkheid en dus vang ik je met open armen op, aan 65 euro per anderhalf uur, want ik ben een kind van mijn tijd.

Al enige tijd ben ik vrijwilliger voor 'Buddywerking'. Wat houdt dat in? Ik engageer mij om minstens twee jaar enkele uren per maand af te spreken met iemand die het moeilijk heeft. Meer is het eigenlijk niet. De organisatie stelde mij vorige week deze tien vragen. Hoe lang ben jij reeds buddy? Ongeveer sinds april Hoe verliep de kennismaking met de deelnemer? In alle drie de gevallen vlotter dan verwacht. De medewerkers van buddywerking bereiden je goed voor, ze scheppen rust en de kennismaking vindt plaats in een ongedwongen sfeer.

Zie je een evolutie in het contact tussen jou en de deelnemer? Ja, in het begin gaat het vaak over de omstandigheden en de problemen van de deelnemer, daarna ligt het accent minder op serieuze gesprekken en meer op samen plezante activiteiten doen. De activiteiten en de gesprekken worden spontaner. In het begin heeft de deelnemer veel nood om af te spreken, daarna minder. Soms is een telefoongesprek ook goed. Welke activiteiten doen jullie samen?

Praten, wandelen in natuur, musea bezoeken, een spel spelen, films kijken, gaan eten op restaurant, naar toneel, fietsen, samen winkelen, social media leren gebruiken, Weet jij wat jij en de afspraken met jou voor de deelnemer betekenen? Ik meen dat de deelnemer het contact met de vrijwilliger kan inzetten als een soort 'joker', als een 'time-out', doordat je noch familie bent, noch een vriend, noch een professionele hulpverlener.

De deelnemer heeft een objectiever klankbord, heeft te maken met iemand die enige affiniteit heeft met de problematiek van de deelnemer, en psychologisch belangrijk: Het luisterend oor lijkt mij dubbel zo veel effect te hebben, omdat de vrijwilliger de deelnemer en zijn verhaal de moeite waard vindt, gewoon zo. Familie en vrienden staan soms te dicht bij de deelnemer, vellen sneller een oordeel, de deelnemer is vaak ook bang van hen te belasten of 'in herhaling' te vallen.

Sommige kwesties liggen zo gevoelig dat ze ook niet met vrienden of familie te bespreken zijn. Wat betekent de deelnemer en de afspraken met de deelnemer voor jou? Een bevoorrechte inkijk in minder bekende delen van onze leefwereld, die je anders nooit te zien krijgt. De kans om iemand te steunen wanneer het echt nodig is. Een zeer leerrijke, praktische kijk op psychologie en de zeer concrete samenhang tussen trends in onze maatschappij en het effect daarvan op de psyche van individuele mensen.

Ik heb twee toffe mensen leren kennen, met een zeer rijke belevingswereld en veel levenservaring, die allebei bewezen dat ze ondanks hun problematiek iets willen betekenen voor hun omgeving en onze maatschappij. Ervaar jij dit ook zo? Kan je dit met een concreet voorbeeld toelichten? De deelnemer kan na langdurige ziekte de indruk hebben dat hij enkel nog contact heeft met professionele hulpverleners of met mensen die zelf ook in een isolement zitten. Op zo'n moment ben je echt de 'gids' naar de buitenwereld.

Soms is de deelnemer zo onwennig bij het doen van alledaagse dingen dat je al veel betekent gewoon door er te zijn. Ook moeten deelnemers vaak een schuldgevoel overwinnen.

Ze zijn ziek, maar zijn bang dat er nog steeds een taboe ligt op psychische kwetsbaarheid en denken dat mensen hen zullen veroordelen. Dat versterkt hun isolement nog. Door hun probleem te erkennen en hen tegelijk duidelijk te maken dat ze door hun probleem niet aan waarde inboeten, versterk je voor een deel hun assertiviteit. Wat heb jij nodig om je goed te voelen in je engagement als buddy? Deelnemers die op een verantwoordelijke manier omgaan met Buddywerking in de mate van het mogelijke Enige rekening houden met mijn chronisch chaotische agenda al die dingen zijn er bij Buddywerking het gratis én lekkere eten tijdens infodagen is een zeer toffe bonus!!

Krijg je soms reacties uit je omgeving op het feit dat je dit engagement opneemt? Mensen zijn soms positief verrast dat je zoiets doet. Soms zijn ze nogal rap om te vragen: Of ze zeggen dat zoiets 'niet evident' is. Heb jij een droom voor de buddywerking? Het ware goed als dit initiatief breder bekend raakte en er een reflex ontstond om niet alleen naar een psycholoog te stappen of een dokter, maar een aanvraag voor een buddy te doen.

Ik denk dat een initiatief als buddywerking een groot verschil kan maken. Dat meent ook een professional en academicus Paul Verhaeghe Ugent.

Buddywerking zou misschien elk jaar één grote culturele activiteit kunnen organiseren met de input van de deelnemers en de vrijwilligers, omdat ik bij zowel deelnemers als vrijwilligers een bovengemiddelde interesse in kunst en cultuur opmerk Voor meer info over Buddywerking: Morning papers noemt Julia Cameron het. Het moet niet goed geschreven zijn, het moet geen steek houden, het moet u alleen maar ontgiften en kickstarten.

Ik open Facebook, de blauwe fee. Filip de Bodt van VZW Uylenkot het moet niet correct gespeld zijn in de morning papers deelt al verontwaardigd een opiniestuk in de Morgen. De sociale media zijn vooral de asociale slagvelden geworden. We gaan nog lang opiniestukjes over en weer schieten.

Dus ik liet die vlagskes dan toch maar hangen. Wellicht ben ik beter met een opiniestuk over leeuwenvlaggen, dan echte actie. Want echte actie, daar doen we niet meer aan mee. Gegarandeerd is een maar een minipercentage van de bevolking die zich dagelijks door al die opiniestukken worstelt. Nog geen 2 procent waarschijnlijk.

En die vreten dan hun kas op en kruipen zelf in hun verontwaardigde pen. Want gelijk Louis Paul Boon al zei, zij die niks te vertellen hebben, schrijven, zij die wel iets te vertellen hebben, kunnen niet schrijven. Boon had trouwens verder ook niet veel te vertellen, maar hij kon het wel sappig brengen.

En er blijven tenminste een paar goeie citaten van over. Met excuus voor eventuele typfouten. Het zijn morning papers. Nalezen fnuikt er de bedoeling van. Als ik elke dag zou optellen dat ik zwaar depressief ben geweest en met zelfmoordgedachten rondliep, kom ik waarschijnlijk aan één derde van mijn leven, en dan ben ik onkarakteristiek optimistisch. De eerste depressie, toen nog redelijk onbegrijpelijk, maar als donker water dat plots tot mijn nek stroomde, à là 'meent ge nu echt serieus dat dit het leven is?

En dan heb ik het nog redelijk goed, wat voor hel moet dit hier zijn voor al die anderen? En moet dit nu nog een jaar of 70 duren? Waarom ik zo vaak depressief geweest ben, is voor u allicht van minder belang. Indien u het toch wil weten, moet u mij maar mailen.

Waarom zit er een lepel in mijn broekzak? Een metalen koffielepel voor alle duidelijk. En geen schoenlepel bijvoorbeeld. Dat het een lepel is, maakt eigenlijk niks uit. Het had ook een tandenborstel kunnen zijn of een walnoot of een kiezelsteen. Ik koos een lepel omdat ik die toevallig in de buurt had. Aangezien ik sinds een jaar of zo zeker ben dat onze gedachten de bouwstenen zijn van onze toekomst en we onze gedachten dus zelf moeten kiezen en bepalen, bewaak ik mijn gedachten zoals een jarige neurotische hobbytuinder waakt over de 10 vierkante meter patatten en selder die hij kweekt in zijn hof en zo erg onkruid wiedt, dat hij al op zijn knieeën zit met een pincet in de aanslag nog voor het onkruidsprietje zijn kop durft laten zien.

Telkens ik een negatieve gedachte nijd, haat, doem, pessimisme, wanhoop, verslagenheid, het afbreken van anderen opmerk, gelijk een modderspat op een witte auto, steek ik die koffielepel in mijn andere broekzak. Dat zorgt er voor dat die negatieve gedachte op heterdaad betrapt wordt en als demonische boorling gesmoord wordt nog voor die uitgroeit tot een reus die heel mijn dag verkloot en in 't meest ambetante geval mij doet zoeken naar voldoende hoge hoogtes om vanaf te springen.

De techniek werkt verbazend goed, beter dan ik zelf verwacht had. Ik moet de lepel ook minder vaak van broekzak verhuizen dan ik op voorhand had ingeschat. Het is vreemd, gewoon omdat ik weet dat ik anders die lepel van broekzak moet verwisselen, aborteert mijn geest de zygote van de negatieve gedachte voor die een eigen leven gaat leiden en mij wegsleurt van mijn levensweg naar mijn lijdensweg.

Nee, merci, dan versteek ik liever een koffielepel een keer of tien tot twintig per dag. Wat houdt u tegen van het zelf te proberen? Een armbandje is waarschijnlijk praktisch, maar ik heb liever iets onpraktisch gelijk een koffielepel in mijn broekzak, die mij tientallen keren zegt dat ik zelf bepaal wat ik een plaats geef in mijn gedachten. Wake the fuck up En als dating coach kan je gerust op café afspreken met een cliënt en in de zomer in een park.

Seriously, start thinking way outside of the box! Je vindt altijd een manier om geld te verdienen én lol te beleven. Work is play, remember? Follow your bliss en the money rolls right in, dat is altijd al zo geweest. Mensen komen voor een reden en ze gaan voor een reden.

Wens 'fading friends' oprecht al het beste en wees dankbaar voor de tijd die jullie samen doorbrachten. Er is relatief weinig geschreven over de interne verdeeldheid van de Confederatie. En heel wat mensen ontkennen dat feit, dus er is genoeg ruimte om iets toe te voegen.

Duik in de primaire bronnen. Luister naar de wijze raad van je promotor. We hebben net blitzinkopen gedaan op de lokale kitschmarkt, euhm, kerstmarkt en hebben wat trinkets mee voor het thuisfront.

Waarvan de slinkse verkoper mij twee shots deed proeven. Iets met alcohol dat voor 1 keer niet smaakt alsof men rotte pruimen met napalm in je keelgat kwakt. We zitten in de wachtzaal van het station. Waar ik de bloeddruk krijg van een bedrijfsleider op een traditionele Belgische stakende maandag. Voornamelijk omdat ik zot word van automatische deuren die voortdurend open en dicht gaan door de vele voorbijgangers.

En omdat ik een 'cold turkey' voel opkomen, omdat ik hier geen internetverbinding heb en ook omdat het hier naar oude mensen ruikt. Wat allicht de geur is van menselijke huid die zich niet meer kan vernieuwen en overtrokken raakt door een soort bruine schubben.

Hoe zeg je 'die young, stay pretty' in het Tsjechisch? Zomri mlady, zostan pekny? Als ze hun wandelstok naar mijn kop smijten, zal het wel correct zijn. Ik ben te moe om te lezen en heb nochtans twee goeie boeken mee voor therapeuten.

Dus kijk ik rond naar knappe vrouwen met behulp van mijn eigen knappe vrouw, die af en toe zelf mijn aandacht trekt naar een knappe vrouw. Wij zijn dat zeer vreemd soort koppel dat niks wegsteekt voor elkaar. Een vriend van mij is gek, want hij werkt in een call centre.

Hij heeft sinds jaren eindelijk eens een lange vakantie. Hij is ziek nu. Heb hem 'when the body says no' van Gabor Mate aangeraden. As we approached the task from a machine learning viewpoint, we needed to select text features to be provided as input to the machine learning systems, as well as machine learning systems which are to use this input for classification. We first describe the features we used Section 4. Then we explain how we used the three selected machine learning systems to classify the authors Section 4.

The use of syntax or even higher level features is for now impossible as the language use on Twitter deviates too much from standard Dutch, and we have no tools to provide reliable analyses. However, even with purely lexical features, 4. Several errors could be traced back to the fact that the account had moved on to another user since We could have used different dividing strategies, but chose balanced folds in order to give a equal chance to all machine learning techniques, also those that have trouble with unbalanced data.

If, in any application, unbalanced collections are expected, the effects of biases, and corrections for them, will have to be investigated.

Most of them rely on the tokenization described above. We will illustrate the options we explored with the Hahaha Top Function Words The most frequent function words see kestemont for an overview. We used the most frequent, as measured on our tweet collection, of which the example tweet contains the words ik, dat, heeft, op, een, voor, and het.

Then, we used a set of feature types based on token n-grams, with which we already had previous experience Van Bael and van Halteren For all feature types, we used only those features which were observed with at least 5 authors in our whole collection for skip bigrams 10 authors. Unigrams Single tokens, similar to the top function words, but then using all tokens instead of a subset.

In the example tweet, we find e. Bigrams Two adjacent tokens. In the example tweet, e. Trigrams Three adjacent tokens. Skip bigrams Two tokens in the tweet, but not adjacent, without any restrictions on the gap size.

Finally, we included feature types based on character n-grams following kjell et al. We used the n-grams with n from 1 to 5, again only when the n-gram was observed with at least 5 authors. However, we used two types of character n-grams. The first set is derived from the tokenizer output, and can be viewed as a kind of normalized character n-grams. Normalized 1-gram About features. Normalized 3-gram About 36K features. Normalized 4-gram About K features. Normalized 5-gram About K features.

The second set of character n-grams is derived from the original tweets. This type of character n-gram has the clear advantage of not needing any preprocessing in the form of tokenization. Original 1-gram About features. Be Original 3-gram About 77K features. Original 4-gram About K features. Original 5-gram About K features. Again, we decided to explore more than one option, but here we preferred more focus and restricted ourselves to three systems.

Our primary choice for classification was the use of Support Vector Machines, viz. We chose Support Vector Regression ν-svr to be exact with an RBF kernel, as it had shown the best results in several research projects e.

With these main choices, we performed a grid search for well-performing hyperparameters, with the following investigated values: The second classification system was Linguistic Profiling LP; van Halteren , which was specifically designed for authorship recognition and profiling.

Roughly speaking, it classifies on the basis of noticeable over- and underuse of specific features. Before being used in comparisons, all feature counts were normalized to counts per words, and then transformed to Z-scores with regard to the average and standard deviation within each feature. Here the grid search investigated: As the input features are numerical, we used IB1 with k equal to 5 so that we can derive a confidence value.

The only hyperparameters we varied in the grid search are the metric Numerical and Cosine distance and the weighting no weighting, information gain, gain ratio, chi-square, shared variance, and standard deviation. However, the high dimensionality of our vectors presented us with a problem.

For such high numbers of features, it is known that k-nn learning is unlikely to yield useful results Beyer et al. This meant that, if we still wanted to use k-nn, we would have to reduce the dimensionality of our feature vectors. For each system, we provided the first N principal components for various N. In effect, this N is a further hyperparameter, which we varied from 1 to the total number of components usually , as there are authors , using a stepsize of 1 from 1 to 10, and then slowly increasing the stepsize to a maximum of 20 when over Rather than using fixed hyperparameters, we let the control shell choose them automatically in a grid search procedure, based on development data.

When running the underlying systems 7. As scaling is not possible when there are columns with constant values, such columns were removed first. For each setting and author, the systems report both a selected class and a floating point score, which can be used as a confidence score.

In order to improve the robustness of the hyperparameter selection, the best three settings were chosen and used for classifying the current author in question. For LP, this is by design. A model, called profile, is constructed for each individual class, and the system determines for each author to which degree they are similar to the class profile.

For SVR, one would expect symmetry, as both classes are modeled simultaneously, and differ merely in the sign of the numeric class identifier. However, we do observe different behaviour when reversing the signs. For this reason, we did all classification with SVR and LP twice, once building a male model and once a female model. For both models the control shell calculated a final score, starting with the three outputs for the best hyperparameter settings.

It normalized these by expressing them as the number of non-model class standard deviations over the threshold, which was set at the class separation value. The control shell then weighted each score by multiplying it by the class separation value on the development data for the settings in question, and derived the final score by averaging.

It then chose the class for which the final score is highest. In this way, we also get two confidence values, viz.

Results In this section, we will present the overall results of the gender recognition. We start with the accuracy of the various features and systems Section 5. Then we will focus on the effect of preprocessing the input vectors with PCA Section 5. After this, we examine the classification of individual authors Section 5.

For the measurements with PCA, the number of principal components provided to the classification system is learned from the development data. Below, in Section 5. Starting with the systems, we see that SVR using original vectors consistently outperforms the other two.

For only one feature type, character trigrams, LP with PCA manages to reach a higher accuracy than SVR, but the difference is not statistically significant. For SVR and LP, these are rather varied, but TiMBL s confidence value consists of the proportion of selected class cases among the nearest neighbours, which with k at 5 is practically always 0.

The class separation value is a variant of Cohen s d Cohen Where Cohen assumes the two distributions have the same standard deviation, we use the sum of the two, practically always different, standard deviations.

Accuracy Percentages for various Feature Types and Techniques. In fact, for all the tokens n-grams, it would seem that the further one goes away from the unigrams, the worse the accuracy gets. An explanation for this might be that recognition is mostly on the basis of the content of the tweet, and unigrams represent the content most clearly.

Possibly, the other n-grams are just mirroring this quality of the unigrams, with the effectiveness of the mirror depending on how well unigrams are represented in the n-grams. For the character n-grams, our first observation is that the normalized versions are always better than the original versions. This means that the content of the n-grams is more important than their form.

This is in accordance with the hypothesis just suggested for the token n-grams, as normalization too brings the character n-grams closer to token unigrams. The best performing character n-grams normalized 5-grams , will be most closely linked to the token unigrams, with some token bigrams thrown in, as well as a smidgen of the use of morphological processes.

However, we cannot conclude that what is wiped away by the normalization, use of diacritics, capitals and spacing, holds no information for the gender recognition. To test that, we would have to experiment with a new feature types, modeling exactly the difference between the normalized and the original form. This number was treated as just another hyperparameter to be selected.

As a result, the systems accuracy was partly dependent on the quality of the hyperparameter selection mechanism. In this section, we want to investigate how strong this dependency may have been. Recognition accuracy as a function of the number of principal components provided to the systems, using token unigrams. Figures 1, 2, and 3 show accuracy measurements for the token unigrams, token bigrams, and normalized character 5-grams, for all three systems at various numbers of principal components.

For the unigrams, SVR reaches its peak Interestingly, it is SVR that degrades at higher numbers of principal components, while TiMBL, said to need fewer dimensions, manages to hold on to the recognition quality. LP peaks much earlier However, it does not manage to achieve good results with the principal components that were best for the other two systems.

Furthermore, LP appears to suffer some kind of mathematical breakdown for higher numbers of components. Although LP performs worse than it could on fixed numbers of principal components, its more detailed confidence score allows a better hyperparameter selection, on average selecting around 9 principal components, where TiMBL chooses a wide range of numbers, and generally far lower than is optimal.

We expect that the performance with TiMBL can be improved greatly with the development of a better hyperparameter selection mechanism. For the bigrams Figure 2 , we see much the same picture, although there are differences in the details. SVR now already reaches its peak TiMBL peaks a bit later at with And LP just mirrors its behaviour with unigrams. LP keeps its peak at 10, but now even lower than for the token n-grams However, all systems are in principle able to reach the same quality i.

Even with an automatically selected number, LP already profits clearly Recognition accuracy as a function of the number of principal components provided to the systems, using token bigrams. And TiMBL is currently underperforming, but might be a challenger to SVR when provided with a better hyperparameter selection mechanism. We will focus on the token n-grams and the normalized character 5-grams. As for systems, we will involve all five systems in the discussion. However, our starting point will always be SVR with token unigrams, this being the best performing combination.

We will only look at the final scores for each combination, and forgo the extra detail of any underlying separate male and female model scores which we have for SVR and LP; see above.

When we look at his tweets, we see a kind of financial blog, which is an exception in the population we have in our corpus. The exception also leads to more varied classification by the different systems, yielding a wide range of scores. SVR tends to place him clearly in the male area with all the feature types, with unigrams at the extreme with a score of SVR with PCA on the other hand, is less convinced, and even classifies him as female for unigrams 1.

Figure 4 shows that the male population contains some more extreme exponents than the female population. The most obvious male is author , with a resounding Looking at his texts, we indeed see a prototypical young male Twitter user: From this point on in the discussion, we will present female confidence as positive numbers and male as negative. Recognition accuracy as a function of the number of principal components provided to the systems, using normalized character 5-grams.

All systems have no trouble recognizing him as a male, with the lowest scores around 1 for the top function words. If we look at the rest of the top males Table 2 , we may see more varied topics, but the wide recognizability stays.

Unigrams are mostly closely mirrored by the character 5-grams, as could already be suspected from the content of these two feature types. For the other feature types, we see some variation, but most scores are found near the top of the lists. Feature type Unigram 1: Top Function 4: On the female side, everything is less extreme.

The best recognizable female, author , is not as focused as her male counterpart. There is much more variation in the topics, but most of it is clearly girl talk of the type described in Section 5. In scores, too, we see far more variation. Even the character 5-grams have ranks up to 40 for this top Another interesting group of authors is formed by the misclassified ones.

Taking again SVR on unigrams as our starting point, this group contains 11 males and 16 females. We show the 5 most Confidence scores for gender assignment with regard to the female and male profiles built by SVR on the basis of token unigrams. The dashed line represents the separation threshold, i. The dotted line represents exactly opposite scores for the two genders.

Top rankingfemales insvr ontokenunigrams, with ranksand scoresforsvr with various feature types. Top Function 9: With one exception author is recognized as male when using trigrams , all feature types agree on the misclassification.

This may support ourhypothesis that allfeature types aredoingmore orlessthe same. But it might alsomean that the gender just influences all feature types to a similar degree.

In addition, the recognition is of course also influenced by our particular selection of authors, as we will see shortly. Apart from the general agreement on the final decision, the feature types vary widely in the scores assigned, but this also allows for both conclusions. The male which is attributed the most female score is author On re examination, we see a clearly male first name and also profile photo.

However, his Twitter network contains mostly female friends. This apparently colours not only the discussion topics, which might be expected, but also the general language use. The unigrams do not judge him to write in an extremely female way, but all other feature types do. When looking at his tweets, we This has also been remarked by Bamman et al.

There is an extreme number of misspellings even for Twitter , which may possibly confuse the systems models. The most extreme misclassification is reserved for a female, author This turns out to be Judith Sargentini, a member of the European Parliament, who tweets under the 14 Although clearly female, she is judged as rather strongly male In this case, it would seem that the systems are thrown off by the political texts.

If we search for the word parlement parliament in our corpus, which is used 40 times by Sargentini, we find two more female authors each using it once , as compared to 21 male authors with up to 9 uses. Apparently, in our sample, politics is a male thing.

We did a quick spot check with author , a girl who plays soccer and is therefore also misclassified often; here, the PCA version agrees with and misclassified even stronger than the original unigrams versus.

In later research, when we will try to identify the various user types on Twitter, we will certainly have another look at this phenomenon. Are they mostly targeting the content of the tweets, i. In this section, we will attempt to get closer to the answer to this question. Again, we take the token unigrams as a starting point. However, looking at SVR is not an option here. Because of the way in which SVR does its classification, hyperplane separation in a transformed version of the vector space, it is impossible to determine which features do the most work.

Instead, we will just look at the distribution of the various features over the female and male texts. Figure 5 shows all token unigrams.

The ones used more by women are plotted in green, those used more by men in red. The position in the plot represents the relative number of men and women who used the token at least once somewhere in their tweets. However, for classification, it is more important how often the token is used by each gender. We represent this quality by the class separation value that we described in Section 4.

As the separation value and the percentages are generally correlated, the bigger tokens are found further away from the diagonal, while the area close to the diagonal contains mostly unimportant and therefore unreadable tokens. On the female side, we see a representation of the world of the prototypical young female Twitter user. And also some more negative emotions, such as haat hate and pijn pain. Next we see personal care, with nagels nails , nagellak nail polish , makeup makeup , mascara mascara , and krullen curls.

Clearly, shopping is also important, as is watching soaps on television gtst. The age is reconfirmed by the endearingly high presence of mama and papa. As for style, the only real factor is echt really. The word haar may be the pronoun her, but just as well the noun hair, and in both cases it is actually more related to the Identity disclosed with permission.

And by TweetGenie as well. An alternative hypothesis was that Sargentini does not write her own tweets, but assigns this task to a male press spokesperson. However, we received confirmation that she writes almost all her tweets herself Sargentini, personal communication. Percentages of use of tokens by female and male authors.

The font size of the words indicates to which degree they differentiate between the gender when also taking into account the relative frequencies of occurrence. We do also see more expressions of self, with ik I and first person verbs such as wil want and heb have , but these are much less distinguishing. On the male side, we see a rather different world.

Apart from bier beer , we see an enormous number of soccer-related words, with fifa at the most extreme, and then club names, scores, competitions, playing, winning, losing, etc. On the right edge of the plot, though, we do also observe some function words. The location adverbs daar there and waar where appear to be a more male thing, as well as some prepositions like per per , bij at, near and voor for, before. Finally, mentioning other users is apparently more often done by men.

For both genders, the tokens are dominated by the young person s world. It is no wonder that classifying different types of authors, such as politicians and financial bloggers, is more problematic. Percentages of use of the most frequent function words and punctuation by female and male authors. Although most distinguishing tokens appear to be related to content, we do observe some stylerelated tokens. In Figure 6, we show a plot for the top function words or rather tokens , which was the only feature type focusing on style in our experiments.

We can now observe various distinguishing tokens which were so far lost in the dense cloud of words. They correspond to what earlier research see Section 2 has observed. Females show more personal pronouns, such as the already mentioned ik I , but also me me and jou you , as well as the reduced possessive pronoun mn mijn; my. Males write more objective structures, with the mentioned prepositions, andalsoarticleslikede the andeen a. Herewefindalsofindmorethirdpersonconstructions, with is is , hij he and zijn his, or plural are.

Looking at the bigrams, which we will not plot here, we see a few more style-related constructions appearing. On the female side, we see niet meer not anymore , ik mis I miss and the On the male side, there are also mostly combinations of already observed unigrams, but also the more pragmatic ending of tweets with the word man, in man! All in all, there appear to be quite a few features related to style after all.

Furthermore, the top function words are doing quite well, with On the other hand, we cannot escape the impression that even these style features are more often related to what is being tweeted about, than to personal writing style.

Conclusion and Future Work We have investigated how well the gender of authors on Twitter can be determined on the basis of token or character n-grams. We find that recognition is possible with a high accuracy, up to Furthermore, some of the errors are probably related to the fact that the authors in question are different from the typical Twitter users dominating our data set.

The best feature type for recognition appears to be the token unigrams, with the most distinguishing tokens linked to the typical activities of the dominant Twitter users. As for classification systems, Support Vector Regression clearly performs best with all feature types.

During our investigation into gender recognition, we have also experimented with the use of Principal Component Analysis as a preprocessing step to classification. It was already known that this step was necessary for k-nn learning. We found that SVR is actually hampered rather than helped by the preprocessing. Its accuracy degrades when using PCA, although often not significantly. TiMBL, even with PCA, does not reach the same accuracy level, and only accomplishes scores similar to SVR s scores for token skip bigrams and unnormalized character trigrams.

However, TiMBL s lower quality is mostly a matter of hyperparameter selection. The number of principal components provided to the learners was determined automatically on the basis of development data. When we examined the systems accuracy for fixed numbers of principal components, TiMBL was often at the same accuracy level as SVR, and it was LP that was falling behind.

It has remained unclear to which degree gender can be recognized on the basis of style features. Although the use of all unigrams for classification yields far better results than the use of the most frequent function words, the latter are certainly not doing badly.

Furthermore, our closer examination in Section 5. We will revisit this question when we have larger n-gram sets available which can be assumed to be largely domain-independent. Not only did we predict just one user trait, but we also considered just a very select class of users, namely individual users with a significant tweet volume.

We will still need to test the minimum number of words on which the classifier can maintain its current high quality. Furthermore, we will need to build classifiers to distinguish between individual user accounts, shared user accounts, accounts controlled by boards of editors, and tweetbots.

It may also be useful to distinguish between different uses of Twitter, such as professional communication and social chitchat, and build separate metadata estimators for these different uses.

Even more importantly, we will need to look beyond very specific lexical features. If we base metadata on a limited number of such features, we will never be able to use the resulting data for studying language use or social behaviour. If we would try, we would fall victim to circular reasoning, such as observing that only men ever play soccer, We are currently laying the basis for the construction of such sets in other work van Halteren and Oostdijk Submitted.

Therefore, if we ever want to automatically add metadata, it will have to be with as many information sources as possible, preferably only using that metadata on which various sources agree. Morawski , Inferring gender from the content of tweets: Piskorski , New Twitter research: Men follow men and nobody tweets, Harvard Business Review. R Development Core Team , R: Gupta , Classifying latent user attributes in Twitter, Proceedings of the 2nd international workshop on Search and mining user-generated contents, pp Schler, J.

Understanding and being understood begins with speaking Dutch Begrijpen en begrepen worden begint met het spreken van de Nederlandse taal The Dutch language links us all Wat leest u in deze folder?

Woordenlijst bij hoofdstuk 4 de aanbieding reclame, korting De appels zijn in de a Ze zijn vandaag extra goedkoop. Hij woont helemaal a, zonder familie. Spelling Bestuderen Inleiding Op B1 niveau gaan we wat meer aandacht schenken aan spelling. Je mag niet meer zoveel fouten maken als op A1 en A2 niveau. We bespreken een aantal belangrijke. Dus ik durfde het niet aan om op de fiets naar. Als je een onderdeel. Vergaderen in het Engels In dit artikel beschrijven we verschillende situaties die zich kunnen voordoen tijdens een business meeting.

Na het doorlopen van deze zinnen zal je genoeg kennis hebben om je. Veertien leesteksten Leesvaardigheid A1 Te gebruiken bij: Appel, Aerdenhout Verkoopprijs: Assessing writing through objectively scored tests: List of variables with corresponding questionnaire items in English used in chapter 2 Task clarity 1.

I understand exactly what the task is 2. I understand exactly what is required of. Iris marrink Klas 3A. Ik kreeg als opdracht om een dagverslag te maken over Polen. Online Resource 1 Title: Implementing the flipped classroom: An exploration of study behaviour and student performance Journal: Voorwoord Susan schrijft elke dag in haar dagboek.

Dat dagboek is geen echt boek. En ook geen schrift. Susans dagboek zit in haar tablet, een tablet van school. In een map die Moeilijke Vragen heet. Wouldn t it be great to create your own funny character that will give. Om een realistisch beeld te krijgen van uw niveau,vragen we u niet langer dan één uur te besteden aan de toets. De toets bestaat uit twee. Document properties Most word processors show some properties of the text in a document, such as the number of words or the number of letters in that document.

Write a program that can determine some of. Dutch survival kit This Dutch survival kit contains phrases that can be helpful when living and working in the Netherlands. There is an overview of useful sentences and phrases in Dutch with an English. Quick scan method to evaluate your applied educational game light validation 1. Waar gaat deze test over? Flash info 1 In the morning I always make my bed. C Sometimes, when I feel like it. What is an API user?

How is it different from other users? What is an operation code? And should I choose "Authorisation" or "Sale"? Help, mijn papa en mama gaan scheiden! Joep ligt in bed. Hij houdt zijn handen tegen zijn oren. Beneden hoort hij harde boze stemmen. Papa en mama hebben ruzie.

Papa en mama hebben vaak ruzie. See slides 2 4 of lecture 8. See slides 4 6 of lecture 8. Please use the latest firmware for the router. The firmware is available on http: Als je een nieuwe taal wilt spreken en schrijven, heb je vooral veel nieuwe woorden nodig. And especially truths that at first sight are concrete, tangible and proven. Maar als we proberen uit te leggen wat vriendschap precies is staan we al snel met de mond vol.

Aim of this presentation Give inside information about our commercial comparison website and our role in the Dutch and Spanish energy market Energieleveranciers. Every day we see them on TV during the commercial break: Voorstel rondje Wat hoop je te leren? Heb je iets te delen? Wat zegt de Programma Gids?

Gratis lange sex in kut kijken

HOE BEF JE JEZELF SEX PARTNER GEZOCHT