Kut dichtnaaien pseudo arts keuring


kut dichtnaaien pseudo arts keuring

Harrald dacht diep na. Waar komt de stroom vandaan? Een die eeuwen meegaat? Dat kan alleen maar nucleair zijn.

Dus er moet een centrale zijn. Hij keek naar de grond onder zijn voeten. En die levert stroom via de kabels in de grond, dus hieronder zit de centrale, of een verdeler die stroom van de centrale krijgt. Hij stapte van de verhoging af en wandelde erom­heen, op zoek naar een oneffenheid, iets dat uit de toon viel.

Uiteindelijk vond hij een gleuf aan de zijkant van de treden die het platform op gingen. Hij pakte de kaart en draaide hem een paar keer om en om in zijn handen. Is dit het antwoord? Als ze kan helpen kinderen op de wereld te zetten, dan is er een kans voor de mensheid. Resoluut stak hij de kaart in de gleuf.

Het kan niet zomaar eindigen. Een nieuw begin, met normen en waarden die de mensheid verenigen. Een deel van het platform schoof in elkaar en een brede spiraaltrap werd zichtbaar. Hij liep naar beneden en waar hij kwam scheen diffuus, warm licht uit panelen in de muren. De ruimte waar hij uitkwam bevatte een laboratorium en een constructie met buizen en ventielen die een derde van de ruimte vulde. Op de constructie stond het felgele logo dat nucleaire energie aanduidde.

Een reactor , dacht Harrald. Daarom brandt het licht nog, daarom wordt de lucht gezuiverd. Een paneel met groene lampjes gaf aan dat het apparaat waarschijnlijk binnen normale grenzen opereerde. Wat als de zee hier binnenkomt? Een thoriumreactor, dus mini­maal gevaar. Dozijnen kabels verlieten de constructie en liepen via het plafond naar de verschil­lende afdelingen en de incubators. Een dikke bundel liep het labora­torium in en hij volgde die.

Een metalen tank besloeg het midden van de ruimte. Talloze slangen aan een kant van het gevaarte waren verbonden met onbekende machinerie die er geïm­proviseerd uitzag en Harrald herinnerde zich de woorden van Arnold Janssens.

Een bundel glasvezel­kabels liep naar een donkere kast in de hoek waarin twee dozijn computers in hoog tempo ledjes lieten oplichten. Harrald vroeg zich af waar de computers het zo druk mee konden hebben. Hij liep naar de tank en opende een klep bovenop. De bundel licht die naar binnen viel raakte een paar lichtblauwe ogen waarvan de pupillen snel tot puntjes krompen.

Harrald haalde scherp adem en boog zich verder voorover. Haar hoofd lag grotendeels onder­gedompeld in een melkachtige vloeistof en slangen en kabels bedekten haar lijf, voor zover hij dat kon zien door het kleine kijkvenster. Naast de tank vond hij een lijst instructies, ook danig vergeeld, maar leesbaar.

Hij las het document verder door en op de laatste bladzij las hij de kledingvoorschriften en de plek waar hij haar kleding kon vinden. Buiten het laboratorium haalde hij die uit de kast en legde alvast een dikke broek en tuniek voor haar klaar. Terwijl hij wachtte, doorzocht hij de verschillende ruimten. Spullen die hij nog bruikbaar achtte stopte hij in zijn rugzak. Na een uur begonnen de sloten van de tank te draaien en Harrald telde twaalf doffe klikken op rij terwijl de sloten en zegels zich openden.

Hij stond op en ging met een handdoek naast de tank staan. Het deksel splitste zich en een deel schoof naar boven, het andere deel naar beneden. De vloeistof waarin Ariadne gelegen had, was afgevoerd en haar lichaam leek schoon­gespoeld. De slangen vielen een voor een van haar lijf, haar huid sloot zich meteen. Zodra de laatste was losgekoppeld ging ze langzaam overeind zitten. Haar blauwe ogen knipperden, alsof ze voor het eerst haar omgeving kon zien.

Harrald staarde naar de naakte vrouw in de tank voor hem. Voor zover hij kon zien was ze compleet, waren er geen elektrische of elektronische compo­nenten zichtbaar en kon ze volledig doorgaan voor een echt mens. Het leek even alsof hij moeite had met ademen en hij bedacht zich dat hij Ariadne een bijzonder mooie vrouw vond. Ze was ook de enige vrouw van zijn leeftijd die hij kende, vrijwel alle andere waren de veertig gepasseerd, meestal flink.

Ariadne bracht haar handen omhoog en bekeek ze. Daarna reikte ze omhoog en wrong haar lange, blonde haar uit. Ze keek hem onder­zoekend aan. Harrald keek vol bewondering hoe haar borsten omhoog getrokken werden door die beweging. Hij voelde lust en tegelijkertijd schaamte. Hij strekte een hand naar haar uit terwijl hij in de andere hand de handdoek omhooghield, zodat ze wist wat hij bedoelde. Zou ze eigenlijk wel kunnen praten , bedacht hij zich.

Kan het nog stommer? Ariadne pakte zijn hand en stond in een vloeiende beweging op. Haar grip voelde krachtig aan. Voorzichtig stapte ze over de rand en nam de handdoek van hem aan. Ze droogde zich af met lang­zame bewegingen, alsof ze haar lijf ook zelf eerst wilde onderzoeken. Ze kleedde zich in de spullen die hij haar aanreikte. Broek en tuniek pasten alsof ze voor haar gemaakt waren. En dat zal ook wel zo zijn, dacht Harrald. Verdraaid, ze ziet er goed uit. Haar stem bleek melodieus met een mechanische ondertoon, alsof wat ze wilde zeggen en wat er uit haar keel kwam, niet helemaal op elkaar aansloten.

Haar gezicht bleef onbewogen tijdens de opsomming. Harrald knikte en glimlachte. Ik heb niet overal antwoord op, maar ik kan je vertellen dat er oorlogen zijn geweest en bioterrorisme. Ik woon met mijn familie in een dorp op een paar dagen hiervandaan. Ik denk dat we de laatste mensen op Aarde zijn.

Harrald haalde diep adem en wreef over zijn voorhoofd. We verbouwen ons eigen voedsel en zoeken de rest in verlaten gebouwen in de omgeving. Vooral zaden en gedroogde, vacuümverpakte waren zijn voor ons interessant. Ze lijkt wel een robot, dacht Harrald. Maar dat is ze ook. Geavanceerd, gebouwd met een doel en op zoek naar informatie. AI, stond in de brief, kunstmatige intelligentie. Meer dan de helft is de vijftig gepasseerd. Of werden ziek en onvruchtbaar, of stierven bij de geboorte van hun eerste kind.

Ariadne knipperde met haar ogen. Onze radio reikt tot aan wat vroeger Zuid Spanje was. Ik zocht al een paar jaar naar deze plek. Daarvoor moet de omgeving veilig zijn. Daarom vroeg ik naar de toestand buiten. Je kunt hier in ieder geval niet blijven, de zeespiegel is gestegen en de zee nadert de buitenwijken van Eind­hoven. En ik denk niet dat deze kelder lang waterdicht blijft als er zeewater in de ventilatie terecht­komt.

Ariadne liep naar de computer in de hoek van het laboratorium en hield haar hand op een van de apparaten. Biodreiging van niveau vier. De buitenlucht bevat schadelijke virus­sen. Onze voorouders waren blijkbaar immuun.

Ariadne zweeg een paar seconden en haar ogen leken leeg, alsof ze afwezig was. Toen het leven er weer in terugkeerde, zei ze: Harrald liet haar voor gaan de trap op.

Haar eerste stappen waren houterig, maar werden heel snel vloeiend en krachtig. Terwijl hij achter haar liep dacht hij: Ik heb jou gevonden, dat is alles wat ík nodig heb. Ze liepen door de heuvels van Eindhoven toen de zon onderging. Harrald zocht een droge, beschutte plek en zette daar zijn tent op. Bij het licht van een klein vuur at hij nog wat van zijn rantsoenen. Hij bood Ariadne een stuk brood, maar ze weigerde. Ze schudde langzaam haar hoofd.

Dat zal wel komen. Dit lichaam is erg zuinig met energie. Je zou het een soort slaap kunnen noemen. Wij mensen hebben dat nog steeds nodig.

Hij keek haar aan, maar ze vertelde niet verder, dus spande hij zijn draden rond het kamp en hing daar de verklikkers aan. Ze zijn zeldzaam tegenwoordig, maar een hele enkele keer wordt er nog een wakker door rondstampende mensen. Als ik op een plek ben waar duidelijk mensen hebben gewoond, dan luister ik ook nog wel eens aan de grond.

Je hoort ze graven. Daar zijn ook de verklikkers voor. Roep me als er iets is. Harrald was meteen klaarwakker, hoewel nog gedesoriënteerd. Hij greep als eerste zijn machete en rolde de tent uit. Het vuur was een hoopje gloeiende as en in het rode licht zag hij Ariadne gehurkt vlak naast zijn tent zitten. Harrald zag een bleke figuur die wankelend dichterbij kwam. In de lichtcirkel van het vuur zag hij lange, donkere haren rond een uitgeteerd gezicht.

Het was ooit vrouwelijk, nu zonder ogen, gaten waar­doorheen tanden zichtbaar waren, kleren onher­kenbare rafels. Resten aarde vielen bij elke stap van het lichaam van de melaatse. De melaatse veranderde meteen van richting bij het horen van zijn stem.

Zodra ze hem naderde stapte hij langs haar grijpende armen en liet de machete met een zieke dreun in haar hoofd landen, hard genoeg om de ruggengraat te breken.

Ze zonk geluidloos in elkaar. Ariadne schudde van nee. Zij lag onder een hoop aarde op de achterbank en begon ineens te bewegen.

Harrald leunde op de machete en voelde zich ineens heel erg moe. Zijn slaap was onderbroken en hij had nog te weinig rust gehad. En dan, ineens, komen ze overeind. Of ze graven zich uit hun graf. Het lijkt op een soort infectie, maar het is nooit heel duidelijk geweest wat het veroorzaakte.

En sommige mensen waren er ontvankelijk voor, andere niet. Voor Harrald iets kon doen, stak ze haar rechter­wijsvinger in de wond die hij zojuist gemaakt had. In een vloeiende beweging likte ze vervolgens het puntje van haar vinger af. Heb ik er goed aan gedaan haar… het te wekken? Ze is wel heel erg anders. Zijn ogen dwaalden naar haar gezicht en hij betrapte zich erop dat hij met aandacht naar haar borsten staarde. Ze is ook wel erg mooi. Hoe zou ze voelen?

Met die gedachte sliep hij weer in. Een schraal zonnetje kwam net boven de horizon uit en verlichtte de uitgestrekte moerassen van de Peel.

Harrald werd wakker en bekeek vanuit zijn tent hoe het oranje licht speelde over begroeide heuveltjes. Boompjes wierpen oneindig lange schaduwen over poelen vol kroos en riet. Hij lag op zijn zij en voelde haar lichaam. Zijn hand rustte op haar zij, ze lagen lepeltje-lepeltje.

Haar blonde haar was een pluizige bos voor zijn gezicht en onwillekeurig voelde hij zich hard worden en raakte hij door zijn broek heen haar billen. Heel voorzichtig werkte hij zich op zijn linkerelleboog omhoog zodat hij haar goed kon bekijken. Hij schraapte zijn keel. Ariadne draaide zich op haar buik en keek hem aan. En ik moet wennen aan dit vlees. Ze schudde haar hoofd in een heel menselijk gebaar. Mijn enige oefening was de spier­stimulatie van de tank om me op kracht te houden.

Maar voorbij in een oogwenk. Harrald keek haar bewonderend na en volgde. Ze stond kaarsrecht, gezicht naar de horizon, een zacht briesje speelde met haar blonde haar. Nu hoor ik vloeiende zinnen en proef ik emotie in wat je zegt. En wat ben je?

Ze draaide zich om en glimlachte. Mijn bouwers hadden daar heldere ideeën over. En ze hebben me heel veel mee­gegeven om die taak uit te voeren. Toen Harrald zijn verklikkers en draden opruimde, zag hij het lichaam van de vrouw die hij gisteravond neergeslagen had. Het lijf was in dozijnen stukjes uit elkaar getrokken en onderdelen waren netjes op een rij gelegd en opengemaakt. Hij keek naar Ariadne en riep: Ze kwam bij hem staan.

De nagels en tanden zitten vol met eitjes en waar­schijnlijk helpen muggen bij verspreiding. Harrald pakte zijn spullen verder in en met de zon nu ruim boven de horizon zocht hij zijn weg terug langs de poelen en veenmatten van de Peel. Hij vertelde over de rietsoorten, planten en dieren die hier voor­kwamen en ze luisterde aandachtig. Hij wees naar het heuveltje. Ariadne legde haar hand op zijn arm.

Dit is een normale fysiologische reactie. De kilometers die volgden, zweeg Harrald. Zijn hoofd was druk. Hij verbaasde zich over de opmerkzaamheid van Ariadne. Tegelijk proefde hij in haar doen en laten een mechanische kwaliteit die hem voorzichtig deed twijfelen aan haar menselijkheid.

Dan keek hij weer naar haar soepele bewegingen en bewonderde hij haar lichaam. Dat was voldoende om de verschillen te bagatelliseren en excuses te bedenken. Ze heeft alleen in virtuele werelden geleefd, zonder echte mensen, zonder contact.

Alsof ze door wolven is opgevoed. Zijn boomstammen lagen nog op de plek waar hij ze had achtergelaten. Twee mensen bleek teveel. Ariadne loste het op door achter het vlot te gaan lopen en het voort te duwen, waarbij ze regelmatig tot haar nek in het water liep. Mijn doel is de mensheid redden, weet je nog? En of er voldoende voor­zieningen zijn. Ze staken de Maas over en overnachtten hoog op de oever. Deze keer kwam Ariadne wel meteen bij hem in de tent liggen. Ze voelde ijskoud en hij trok haar tegen zich aan en wikkelde zijn slaapzak om hen beiden heen.

Via de radio heb ik gehoord over bizarre mutaties in de Russische bossen, soms gruwelijk, maar soms ook handig. Uit Amerika hebben we niets meer gehoord. Harrald moest even nadenken over de referentie. Toen hij wilde vragen wat dan zijn rol was, hoorde hij een zacht snurken. Met een glimlach stopte hij de slaapzak wat dichter om haar lijf. Ze kwamen via de noordkant bij het dorp.

Het open veld stond in bloei, krokussen, narcissen en felblauw paaldansgras dat sensueel kronkelde in het minste briesje. Het dodengat was nog bijna kaal. Zoals elk jaar wilde er bijna niets op groeien behalve wat hard­nekkige distels. Herten, zwijnen, konijnen en soms zelfs een beer. Compound jachtbogen, maar ook jacht­geweren, pistolen en volautomatische wapens.

Dat de begroeiing dichterbij mocht komen was een acceptabel risico, wapens die niet werkten of weigerden, waren dat niet.

Ariadne keek omhoog en leek even te luisteren. Morgen heb ik een boodschappenlijstje voor je. Zoals een paar dagen geleden stond zijn moeder hem weer op te wachten. Harrald herkende de emoties die op haar gezicht verschenen toen hij Ariadne aan haar voorstelde, een mengsel van opluchting, blijdschap en nieuwsgierigheid. Harrald dacht niet dat hij ooit tranen in de ogen van zijn vader zou zien, maar bij deze gelegenheid vloeiden ze rijkelijk en hij kreeg meer omhelzingen dan hij in lange tijd had gehad.

Hij keek opzij naar Ariadne die geamuseerd leek, hoewel hij haar uitdrukkingen, voor zover ze die had, nog niet zo goed kon lezen als hij zou willen. Hij wees naar de stoelen rond de tafel, vervolgens opende hij een van de kasten en pakte daaruit glazen, een fles wijn, brood, kaas en droge worst.

Daarvoor heb ik alle benodigdheden. Gerard lachte en pakte een hand van Maria in de zijne. Haar ogen glommen vol trots, telkens wanneer ze naar haar zoon keek. Harrald hief zijn hand. Ik ging op zoek naar de incubators in Eindhoven, zoals we besproken hadden.

Maar die incubators waren niet operationeel en konden dat ook niet worden. Ik vond daar aanwijzingen voor een ander project van De Philips, genaamd Ariadne.

De grootste medische geleerden van toen hebben haar ontworpen en geconstrueerd. Ariadne is niet menselijk. De ideale vrouw om kinderen mee te krijgen. Met de juiste hormoonpreparaten zijn de kinderen binnen anderhalve maand rijp voor geboorte en ik kan eten dat ik binnenkrijg direct in melk omzetten. Ariadne grijnsde witte tanden bloot. Vrijwel alles in mij is organisch en zelfreparerend. Maria schraapte haar keel. Wat let je om meer van jouw soort te produceren?

Maria hief haar hand op. Het is gewoon een vraag die bij me opkwam. Voor zover ik weet ben ik en blijf ik uniek. Ariadne bleef naar zijn ouders kijken met haar licht­blauwe ogen terwijl ze zijn vraag beantwoordde.

Ik geef je de coördinaten van een opslag met medische voorzieningen die ik nodig zal hebben het komende jaar. Tenzij je weet wat je zoekt, zul je er niets vinden. Neem een paar flinke rugzakken mee. Het is niet zwaar, maar wel veel. Ze spraken bijna een uur over inrichting van kraam­zalen, medische voorzieningen en het inzetten van de mensen van het dorp bij de opvoeding van de kinderen.

Toen Harrald gaapte, legde Ariadne haar hand op de zijne. Ik kan zelf ook wel wat rust gebruiken. Is er een gebouw waar ik kan overnachten? Jullie moeten allebei uitgerust zijn voor wat jullie van plan zijn.

Hij trok Ariadne omhoog en nam haar mee naar een van de kleine huisjes op het terrein. Nu de bevolking gekrompen was, waren veel van de huisjes meestal leeg, maar ze werden goed onderhouden voor noodgevallen. Harrald liet haar zien waar de voorzieningen waren en maakte haar bed op. Daar is altijd wel iemand wakker. Ariadne kwam vlak voor hem staan en sloeg haar linkerarm om zijn nek. Ze trok hem zachtjes tegen zich aan en hij voelde haar zachte borsten en het draaien van haar heupen tegen zijn middel.

Haar rechter­arm gleed omhoog langs zijn dij en ze liet haar hand tussen zijn benen glijden en kneep zachtjes. Ze fluisterde in zijn oor: Harrald legde zijn rechterhand op haar rug, boog zich iets voorover en drukte zijn lippen op de hare. Ze reageerde en speelde met zijn lippen en tong. Onwille­keurig vergeleek hij haar met Lotte, zijn enige referen­tie en hij was aangenaam verrast.

Ariadne legde haar hand nu op zijn borst en duwde hem van zich af. Harrald zocht zacht zingend zijn eigen bed op, maar hij kon niet in slaap komen. In het donker van zijn kamer besefte hij dat hij met een robot, een kunst­matige mens, gekust had. Wat hem het meest aan zichzelf deed twijfelen was dat hij er plezier aan beleefd had. Haar lichaam tegen het zijne wond hem meer op dan Lotte ooit gedaan had en zijn interesse voor de andere vrouw was geheel verdwenen.

De hemel kleurde roze en oranje toen Harrald de poort uitstapte en die achter zich in het slot trok. Rijp lag als een witglinsterende deken over het veld en lage flarden mist lichtten op als mysterieuze sluiers in het eerste zonlicht.

Hij snoof de ochtendlucht van het bos diep in en begon te lopen. De instructies van Ariadne waren duidelijk. Hij maakte zich hooguit zorgen over de eventuele aarde die hij moest weg­schep­pen om bij de bunker te komen die ze beschreven had. Onderweg was hij in zijn hoofd bezig met de belofte van Ariadne, niet zozeer wat ze had gezegd met hem te willen doen die avond, maar wel de mogelijkheid dat er over niet al te lange tijd een kind of zelfs kinderen zouden komen.

En dan nog wel acht of meer per jaar. Hij zag zich al met een stel hummeltjes achter een bal aan over een veldje rennen. Hij kende die beelden alleen uit de archieven, maar ze waren hem altijd bijgebleven.

In gedachten verzonken liep hij bijna met zijn hoofd een cluster galspinnen in. Pas op het laatste moment merkte hij de felgroene stippen op hun dikke achterlijven op.

Heel voorzichtig stapte hij achteruit, bedacht op struikeldraden en gaten in de grond. Galspinnen vormden grote nesten. Ze joegen collectief en vingen vaak prooi die een enkele spin nooit zou kunnen vasthouden. Harrald had wel eens een jonge ree gevonden, dood en stijf en helemaal bedekt met galspinnen.

Hij zocht een nieuwe weg op respectvolle afstand van het nest. Rond het middaguur vond hij de resten van het oude clubhuis van de golfbaan die ooit op het terrein was gevestigd en van daaruit kon Harrald zich oriënteren.

Doelgericht liep hij over heuveltjes en door greppels, zich goed ervan bewust dat onder hem een oude landingsbaan moest liggen met gebouwen en bunkers.

Alles was overwoekerd en onder een dikke rottende humuslaag verdwenen, maar zoals hij in Eindhoven had gezien, de resten van gebouwen en constructies bleven zichtbaar als regelmatige vormen in het landschap. Hij verspilde ruim twee uur aan het lokaliseren van de juiste plek om te gaan graven.

Telkens op een ruime halve meter diepte raakte hij beton met zijn schep en het was niet duidelijk waar de deur zich bevond. Daarom groef hij op regelmatig afstanden smalle voren in de aarde om te zien of hij bij een rand van de bunker was gekomen. Toen hij uiteindelijk de uitsparing vond die hij zocht, stond de zon hoog aan de hemel. Harrald zweette van de inspanning. Hij dronk lauw water uit zijn veldfles en een paar honingkoeken die zijn moeder voor hem had ingepakt.

Met zijn schep groef hij net genoeg aarde weg om te zien dat de deur die hij zocht inderdaad hier in de grond zat, waarna hij in een monotoon ritme aarde en zand begon weg te scheppen. Drie uur later had hij een paar kubieke meter grond verplaatst en was de deur vrij. Er zaten roestplekken op en het rubber rondom was poreus, maar de verzegeling van de ruimte was intact.

Zijn koevoet maakte korte metten met het slot. Binnen vond hij een grote kelder gevuld met stellages die, in het licht dat van buiten naar binnen viel, duide­lijk gevuld waren met in plastic verpakte voorraden, het merendeel voorzien van een rood kruis of een rode halve maan.

Harrald nam zijn eerste rugzak en wandelde langs de stellages. De labels op de planken waren verdroogd en hier en daar verkruimeld. Gestaag vulde hij elk van zijn drie rugzakken tot hij die maar net kon dragen. Hij wist vrij zeker dat hij regelmatig zou moeten uitrusten, maar dat maakte niet uit, hij kon altijd nog een keer terugkomen om voorraden bij te vullen.

Buiten was de lucht grijs geworden en hij voelde een frisse westenwind die regen beloofde. Hij dacht aan Ariadne, grijnsde en begon aan de lange tocht terug naar het dorp.

Onderweg neuriede hij liedjes uit een ver verleden die iets met liefde te maken hadden. Bij het vervallen clubhuis rustte hij de eerste keer uit. Terwijl hij om zich heen keek naar de resten van muren en veelal vergane stof en hout van bekleding en meubels, vroeg hij zich af hoe het zou zijn te leven in een wereld waar mensen zorgeloos konden rondlopen en waar ook vooral veel meer mensen bestonden.

Met nieuwe energie trok hij de rugzakken weer omhoog en begon aan het volgende deel van de tocht terug, met een ruime boog om het nest galspinnen heen. Zijn vermoeidheid maakte dat hij af en toe struikelde op de ongelijke bosgrond. Na de derde keer besloot hij rustiger aan te doen, want hij herkende zijn eigen haast die werd ingegeven door zijn verlangen naar de vrouw die thuis op hem wachtte.

De avond is nog jong , Harrald, beter wat later en in één stuk dan vroeg met een gebroken been. De zon was al ruim onder de horizon gedoken en het laatste licht viel op de onderkant van de donkere wolken die hun water naar beneden lieten druppelen en dat steeds fanatieker deden. Harrald was blij toen hij het lichtje bij de poort van het klooster voor zich zag. De regen had hem door­weekt. Hij prees zich gelukkig dat hij waterdichte rugzakken had meegenomen. Zodra hij bij de poort kwam zwaaide die open.

Hij verwachtte zijn moeder, maar het was Ariadne. Ze was gekleed in een strakke, zwarte jurk die haar figuur accentueerde en verder niet veel aan de verbeelding overliet.

Hij vermoedde dat het een erfstuk was uit de tijd dat mensen veel waarde hechtten aan uiterlijk vertoon. Normaal wachten ze me op. Ik zag je aankomen en ik wilde ze niet storen. Harrald haalde diep adem en volgde haar, mateloos gefascineerd door het zachte wiegen van haar heupen. Voor hem opende ze de deur en stapte naar binnen. Ze ging in de deuropening staan, lachte naar hem en wenkte hem dichterbij met een gekromde wijsvinger.

Zodra hij voor haar stond haakte ze haar vinger achter zijn riem en trok hem achter haar het huisje in. Hij legde de rugzak bij de anderen en ving haar vervolgens in zijn armen.

Hij kuste haar, eerst zacht, maar al snel begerig. Zijn handen gleden over haar rug en billen en hij kneedde haar zachte vlees.

Ariadne trok zijn trui over zijn hoofd, daarna zijn hemd. Ze streelde zijn borst en buik en hij kreeg kippenvel van haar vingers en de frisse lucht.

Ze staarde in zijn ogen terwijl ze zijn riem losmaakte en de knoop van zijn broek lostrok. Harrald liet zijn handen langs haar nek glijden, naar beneden en over haar volle borsten, die zijn handpalmen aange­naam vulden. Ze liepen kussend en strelend naar de andere kamer, waar het bed stond. Harrald trok haar jurk over haar hoofd en bekeek haar naakte lichaam. Zijn eigen lichaam reageerde meteen en hij slaakte een zucht van verlichting toen Ariadne zijn broek en onderbroek naar beneden trok en hem bevrijdde.

Ze lagen naast elkaar en Harrald streelde met zijn linkerhand over haar schouder, langs haar borsten en daarna verder naar beneden naar haar heupen.

Ariadne drukte zich dicht tegen hem aan en sloeg een been om zijn middel terwijl ze hem diep kuste en zijn hand tussen haar benen leidde. Een minuut of een eeuwigheid later liet ze zich achterover vallen en trok ze Harrald bovenop zich. Hij gleed makkelijk bij haar naar binnen en stootte eerst in een rustig ritme, maar al gauw sneller en harder. Ariadne sloeg haar benen om hem heen en spoorde hem aan, trok hem verder naar binnen met haar handen. Tegelijk voelde hij haar nagels diepe voren in zijn onderrug krassen wat hem een extra orgasme bezorgde.

Uitgeput lag hij op haar na te hijgen, zijn armen om haar hoofd en zijn wang tegen de hare. Ariadne duwde hem zacht van zich af. Daarmee kan ik jaren vooruit. Harrald grinnikte en rolde op zijn zij. Maar ik hoop toch dat het niet bij één keer blijft. Ariadne stapte uit bed en trok haar jurk aan. Toen hij overeind kwam voelde hij een steek in zijn onderrug. Zijn hand kwam met een rode veeg bloed terug. Hij volgde Ariadne het huisje uit en samen liepen ze over het pad dat naar het klooster voerde.

Vlak voor de ingang voelde hij zijn benen zwak worden en als Ariadne hem niet had opgevangen, was hij gevallen. Ariadne opende de deuren van de grote zaal en Harrald verstijfde toen hij de slachting zag die daar was aangericht. De geur van bloed, braaksel, stront en bovenal angst hing zwaar in de lucht. Hij zag dichtbij, op een tafel, de lichamen van zijn ouders, in nette stukken opgedeeld met een vlijmscherp mes, hun hoofden naast elkaar met een uitdrukking van afgrijzen. Onwille­keurig spuugde hij zijn maag leeg.

Overal waar hij keek waren lichamen, de meesten met een rare knik in hun nek, maar ook een aantal met ingeslagen hoofden, opengetrokken borstkassen en op de grote leestafel lag een berg naakte vrouwen bij wie de buik was opengesneden zodat ingewanden naar buiten stulpten. De jongere mannen waren gevaarlijk, want niet alleen sterk maar ook gevormd naar patriarchale standaar­den.

Dat strookt met de zienswijze van mijn bouwers voor de opvoeding van de kinderen, dus moest ik ze opruimen. Van de vrouwen had ik eieren nodig met jullie specifieke genetische weerstand tegen de virussen die in de lucht zweven. Het oogstproces in deze omstandigheden is niet optimaal, ze hebben het niet overleefd, maar ik heb gelukkig voldoende eieren geoogst.

Dus ben je niet nuttig meer, gewoon het laatste obstakel. Maar niet lang meer. Ariadne liep door de verlaten gangen van het klooster naar de kraamkamers die ze had ingericht. Ze had alle bewoners van het dorp naar de grote hal gebracht en daar omgebracht. In de komende dagen zou ze de lichamen begraven. Nu inventariseerde ze wat ze nodig had en hoe ze de eerste kinderen zou opvoeden en trainen, conform de richtlijnen die haar waren meegegeven.

Een nieuwe start voor de mensheid, vol wetenschap, nuttige tijdsbesteding, perfectionisme en intelligentie, een vredig samenzijn van gelijk­ge­stemden. Toen ze langs de radiokamer liep hoorde ze de radio kraken. Hoe is het bij jullie? Hier is het nu echt lente. Ariadne zweeg en overwoog.

Ze zette de radio uit en dacht Misschien hebben we ook wat soldaten nodig…. Achter het glas hing een open­gesneden varken aan een haak, die op het eerste gezicht niet van echt was te onderscheiden.

De kop lag eronder, op een grote schaal op een rood-wit-geblokt kleedje. Ernaast kondigde een schoolbord met houten lijst de aanbiedingen van de week aan: Het was al avond, maar het licht in de slagerij was nog aan en de deur achterin de winkel, naar de keuken en daarachter het slachthok, stond open.

Met een stekende pijn in zijn hoofd sjorde Berend zich half overeind, tot hij met zijn rug tegen de deur­post leunde. Vanaf de vloer keek hij verdwaasd de keuken rond, knipperend tegen het felle licht van de TL-buizen. Hij moest gevallen zijn. Berend voelde aan zijn hoofd.

Het was alsof er een strak­getrokken band over zijn voorhoofd zat. Vlak boven zijn rechteroor was de pijn een stuk scherper, maar hij bloedde niet. Mooi zo, niet aanzitten. Hij keek op zijn horloge, stond moeizaam op en trok zijn slagersschort recht. Hij wreef over zijn voorhoofd en masseerde zijn slapen, waar zijn haar grijs begon te worden.

Hoofdschuddend controleerde hij de deuren, deed alle lichten uit en stapte de straat op. Hij sloot de slagerij af en liep met wankele passen over de stoep naar huis. Het was laat en de straten waren stil. Willem zou al wel zitten te wachten. Berend trok zijn schouders hoog op tegen de regen. Willem zat aan tafel, met de pannen voor hem op het zware tafelkleed. Zijn bord was, op wat vegen jus na, leeg.

Hij voelde dat Willem naar hem keek terwijl hij de aardappels en de net iets te lang gekookte boontjes opschepte en begon te eten. Hij kauwde met gebogen hoofd. Aan de overkant van de tafel klonk een diepe zucht. Berend keek de zitkamer in, waar in het donker de grote Friese klok tikte. De plafonnière boven de eettafel wierp een flauw schijnsel op het beige tapijt.

Toen Berend was uitgegeten, ruimde hij af en zette koffie, zoals elke avond. Willem haalde de boeken uit de eikenhouten kast in de zitkamer en legde deze met de pennendoos op tafel, zoals elke avond. Hij sloeg twee schriften open en hield zijn hand op naar Berend. Maar Berend stond bij het aanrecht en staarde naar buiten, waar de regen bleef vallen.

Hij stak opnieuw zijn hand uit. Maar Berend was de keuken al uit en klom met dichte ogen de trap op. Hij liet zijn kamer donker, kleedde zich snel uit en stapte in bed. Inderdaad niet best , dacht hij. Hij snapte niet wat er nou was gebeurd. Met zijn knieën en de dekens hoog opgetrokken, probeerde hij zichzelf in slaap te denken. Als die pijn in zijn hoofd morgen maar weg was, dat zou een stuk schelen.

Willem vertrok al vroeg naar de slagerij, zoals elke ochtend. Berend sleepte zich naar de badkamer, naar de keuken, naar de voordeur. Hij had aan één stuk door geslapen, maar was doodop wakker geworden. Zijn hoofdpijn was gelukkig groten­deels weggezakt en wat overbleef, een zeurende pijn laag in zijn achterhoofd, was te negeren. Het klapstuk en de oerhammen waren nog steeds in de aanbieding, maar de koteletten wiste hij uit.

In plaats daarvan schreef hij met geoefende, zorgvuldige halen: Berend keek naar de letters, wierp een blik op de lege straat en zette er een uitroepteken achter.

De pijn barstte in alle hevigheid los, alsof iemand met alle macht op zijn hoofd instak en in zijn hersenmassa wrikte. Vanuit de ruimte achter de winkel klonk een vreselijk, ijzingwekkend gekrijs. Berend haastte zich naar de deur. Berend bleef met een verwarde uitdrukking naar zijn broer kijken. Willem haalde zijn schouders op en draaide zich weer naar het hakblok. Hij hief zijn arm op en liet het zware mes met kracht neerkomen. Het staal hakte door het gevilde konijn op het houten blok voor hem, door vlees, pezen en bot.

Tegelijkertijd klonk weer dat afschuwelijke gekrijs, zo luid en ondraaglijk dat Berend achteruit wankelde en steun moest zoeken aan de toonbank. Willem was zich duidelijk niet bewust van het ijselijke geluid dat met elke houw tegen de tegels van de keuken kaatste.

Berend vluchtte de straat op. Hij deed een paar passen richting het plein, deed weer een paar passen terug en zonk door zijn benen. In de miezerregen, gehurkt tegen de gevel van de slagerij, probeerde Berend zijn gedachten te ordenen. Hij begreep niet waar dat allesdoordringende geluid vandaan was gekomen — en vooral, waarom Willem het niet had gehoord.

De band trok weer strak om zijn voorhoofd. Na een poosje stond hij op en haalde diep adem. Niets aan de hand en nou hup weer naar binnen. Heel voorzichtig drukte Berend de klink naar beneden, zijn oren tot het uiterste gespitst. Toen hij de deur opende, rinkelde boven hem vrolijk de winkelbel. Hij zoog zijn adem naar binnen en sprak zichzelf nogmaals toe.

Hij keek de winkel rond. Alles zag er uit zoals het er uit hoorde te zien, behalve dat de krijtdoos open op de grond lag en het bord met de aanbiedingen niet in de etalage stond. De zware houten voordeur viel langzaam achter hem dicht. Op zijn hoede liep Berend naar de keuken, maar ook daar was alles normaal. Willem stond zijn handen te wassen.

En dunner dan de vorige keer hè. Boven Berend zoemde de TL-buis. Op het hakblok, in een dikkig plasje bloed en vocht, lagen twee nette konijnebouten. De kleinere delen, de niertjes en de lever waren iets apart gelegd. De kop lag er ontveld naast. Berend keek ernaar en slikte weer. Met een boog schuifelde hij om het hakblok heen, naar de stalen werktafel. Naast de runderlende lag het grote snijmes, het scherpste dat ze hadden in de slagerij.

Berend wist dat Willem niet veel op had met carpaccio, maar dat de klanten het graag kochten. Heel dun snijden, dat was de truc. Berend waste zijn handen en plaatste het mes bovenop de lende. Onwillekeurig draaiden zijn ogen naar het konijn in stukken.

Hij rilde en concentreerde zich weer op het vlees in zijn handen. Met kracht drukte hij het mes naar beneden en schreeuwde. Het mes viel uit zijn handen, net naast zijn voet. Voor hem lag de runderlende, met een heel dun lapje vlees er nog net aan vast. Berend schudde zijn hoofd. Hij keek naar de deur waar Willem door was verdwenen, maar achter bleef het stil. Had zijn broer niets gehoord? Berend klemde zijn kaken op elkaar, pakte het mes op en ging vast­beraden voor de werktafel staan.

Onzin , dacht hij, gewoon negeren. Hij ademde diep uit door zijn neus en zette het lemmet op het vlees. Heel precies sneed slager Berend een zeer dun plakje carpaccio. De lende schreeuwde het uit. Berend probeerde het uit alle macht te negeren. Zijn hoofd bonsde en iedere keer als zijn mes even rustte op het werkblad, beefden zijn handen.

Zonder geluid gilde Berend mee, met vertrokken, open mond. En ieder plakje dat hij sneed, werd net iets dikker, net iets slordiger dan het vorige. Toen hij de hele lende had versneden, merkte hij dat er tranen over zijn wangen liepen.

Zijn handen trilden en zijn vingers waren verkrampt. Vanuit de deuropening stond Willem naar hem te kijken, een plastic doos met oerhammetjes in zijn handen. Even was het stil, op de hevige piep in Berends oren na. Het mes viel uit zijn hand met een scherpe klang op de tegels en nog voordat Willem iets kon zeggen, snelde Berend de slagerij uit, de straat op, naar huis.

In de piep in zijn oren echode het geluid van de gillende lende. Sta ik daar alleen. Ik kan niet tegelijk in de winkel staan én het vlees maken, dat weet je. Komt door je gepieker. Het harde, droge tikken van de Friese klok leek Willem aan te sporen.

De broers keken elkaar lang aan, totdat de klok vijf uur sloeg en een einde maakte aan het gesprek dat ze nog nooit onder woorden hadden gebracht. Berend waste in de ouderwetse badkamer zijn gezicht en trok een dikkere trui aan. Buiten joegen de blaadjes langs de ramen. Hij ging op de rand van zijn bed zitten en probeerde na te denken totdat Willem hem naar beneden riep, waar de pannen al op tafel stonden en de lamp al aan was.

Hij schoof aan, maar schepte niet op. Hij dacht aan hun moeder, hoe hij aan haar hand meeliep naar de slagerij, waar pa dan aan het werk was met een jonge Willem aan zijn zij en waar pa moeder in het slachthok stiekem een kus op haar wang gaf. Hij dacht aan de plakjes worst, die hij op zaterdagmiddag mocht uitdelen aan de klanten, nadat hij er eerst heel zorgvuldig kleine Hollandse vlaggetjes in had geprikt.

Hij dacht aan de jaloezie die hij voelde toen Willem pa vertelde dat hij de slagerij wilde overnemen en pa hem daadwerkelijk omhelsde. Hij dacht aan de dag dat hij, in stilte gehol­pen door zijn broer, weer in zijn oude slaapkamer was getrokken terwijl de rouwkransen nog in de woon­kamer stonden. De woonkamer, die moeder ooit had ingericht en die Willem nooit had veranderd.

Hij dacht aan hoe Willem altijd bij pa en moeder was blijven wonen en alle zorg op zich had genomen, tot aan het einde. En hij dacht aan de zonnige ochtend toen ze samen op de stoep voor de slagerij stonden en zich afvroegen of de naam op de gevel en het raam nu aangepast zou moeten worden.

Toen hij opkeek waren zijn ogen vochtig. Hij hoopte dat Willem nog iets zou zeggen, maar zijn broer richtte zich tot de aardappels. Maar Berend kreeg geen antwoord over zijn lippen. Hij staarde, met ogen zo wijdopen gesperd dat zijn hele iris wit was omrand, naar de saucijs op Willems bord. Zijn mes had een snee in het vel gemaakt, waar het vlees zich nu doorheen perste. Een klein plasje jus breidde zich eronder uit.

Het was een korte maar harde kreet geweest, rauw en vol wanhoop. Willem schudde zijn hoofd en wees met zijn mes op Berends lege bord. In de volgende, langgerekte kreet, klonk pijn en afgrijzen.

Berend haalde zijn handen van zijn oren en keek van zijn broer naar de saucijs. De schreeuw was korter dan eerst, maar joeg een rilling over Berends rug. Willem hapte in het vlees terwijl hij Berend aan bleef kijken.

Een straaltje vocht liep langs zijn kin. Weer een schreeuw, weer een rilling. Vol afschuw keek Berend naar zijn broer. Met elke kauwende beweging klonk een gesmoorde kreet; de saucijs schreeuwde in golven, net zolang tot Willem de laatste hap doorslikte.

Berend rende de kamer uit, naar boven, naar zijn slaapkamer waar de vergeelde posters van vroeger nog aan de muren hingen. Beneden aan de eettafel at Willem verder, onder het waakzaam oog van de portretten van pa en moeder op de schoorsteenmantel, met als enige geluid in de ruimte het tikken van de Friese klok. Hij zag voor zich hoe Willem daar stond, met zijn jas al aan en zijn blik op de klok.

Even later hoorde Berend de deur in het slot vallen. Hij kneep zijn ogen stijf dicht en wenste dat hij sliep, wat niet hielp. Hij stond toch maar op. De ontbijttafel was nog niet afgeruimd, op Willems bord en koffiekopje na. Met wantrouwen keek Berend naar de boterhamworst die in een plasticje naast de botervloot lag. Hij trok de koelkast open om melk voor in de koffie te pakken maar schrok van de leverworst die naar hem toe rolde en op de grond viel.

Berend begon zenuwachtig te lachen. Absurd , was het woord dat de halve nacht door zijn hoofd had gespookt. Met trillende handen dronk hij zijn koffie, leunend tegen het aanrecht. Na de laatste slok zette hij de ontbijtboel op het aanrecht en trok zijn jas aan. Toen Berend de deur achter zich dicht trok, rolde de leverworst tegen de plint.

Bij de slagerij stonden twee vrouwen onder de houten luifel te schuilen. Op een dag spreekt ze ons aan en vraagt of ze met ons mag meedoen. We zeggen haar dat we een jongensclubje zijn, waar geen meisje bij hoort. Ze smeekt ons en vraagt wat ze kan doen om er toch bij te horen, want dat ze zo alleen is en hier niemand kent.

In een gekke bevlieging zeg ik dat zo'n sexy wijfje er alleen bij kan als onze slavin en speleding, maar dat ze dan eerst een keuring moet ondergaan. Geschrokken en met een rood hoofd loopt ze weg, terwijl mijn makkers me met open mond aanstaren.

Een paar dagen later laat Katja timide weten dat ze het wil proberen, maar dan toch eerst wil weten wat we verwachten van haar. Ik zeg haar dat ze bij ons ook altijd kort gekleed moet zijn en dat ze onderdanig en gehoorzaam alles moet doen wat wij haar bevelen.

Dat vindt ze nog wel wat eng, maar schoorvoetend geeft ze toe dat het haar wel aanspreekt. Nu is het onze beurt om verstomd te staan met rode oortjes.

Ik heb bij haar blijkbaar een verborgen diepliggend verlangen geraakt want ze lijkt er precies stiekem naar uit te kijken. Dapper maar ook onzeker nemen we haar mee naar ons clubhuis in de tuin voor keuring, want dat had ik haar zo gezegd. Met onzekere pas loop ik achter het knappe ding aan, me bijna suf denkend wat ik nu allemaal met haar ga doen.

Op mijn makkers moet ik niet echt rekenen voor inspiratie, die laten alles over aan mij. Is dit een droom of heb ik zodadelijk echt de volle beschikking over dat prachtige lijf daar voor mij!? Met rode oortjes doet ze haar t-shirt uit en als ze naar de sluiting van haar bh grijpt, denk ik "en nu word ik wakker en is het feestje voorbij!

Katja heeft nu een knalrood hoofd van deze vernederende houding Als een pseudo volleerd Meester loop ik op haar af, met knikkende knieën weliswaar, maar dat merken ze gelukkig niet. Eens even die tepels testen", en gelijk pak ik haar bij de twee tsjoepen en trek haar naar me toe. Ze kreunt even maar geeft verder geen krimp en laat me gedwee met haar tetters spelen. Ik ga achter haar staan, pak haar soezen in beide handen met haar tepels puntig vooruit en zeg: Kom alvast maar even kennismaken met haar lekkere prammen".

Jan en Piet staan er wat wezenloos bij en hebben aanmoediging nodig voor ze elk met onzekere vingers een tepel vastpakken. Ik zie en voel hoe Katja verlegen en beschaamd op alles reageert, maar tegelijk zie ik ook een zekere gloed van haar afschijnen. Ze zucht genietend bij al die vernedering en lijkt er behoorlijk heet van te worden.

Dat wil ik dan wel even uittesten bij het vervolg van de keuring, waarvoor ik bij m'n makkers ga zitten. Met een bijna onhoorbare snik doet ze wat ik beval en laat onder haar korte rokje net het begin van een roos slipje zien. Tjonge, tjonge, hebben wij toch geluk met zo'n aanwinst, die doet gewoon wat ik beveel, terwijl een ander meisje me een goei lap tegen m'n oren zou geven.

In spanning wachten we af of ze dat ook nog wil doen, want dit is wel heel vernederend natuurlijk. Met een diepe zucht pakt ze de elastiek vast en roetsj, daar komt een zalig donzig kutje tevoorschijn, een mooi ovalen pruimpje, geklemt tussen haar prachtige blote billen.

Erboven prijkt een lichtbruin rondje, dat evenwel krampachtig dichtgeknijpt. Minuten lang zitten we in stille bewondering deze mooie creatie van de natuur te bekijken, met een kanjer van een zwelling in onze broek. Deze vakantie gaat nooit lang genoeg zijn om alles uit te proberen wat er met al dit lekkers mogelijk is. Als ik haar zo voorover zie staan met haar bungelende tetters, haar uitnodigend kontje en een kutje dat snakt naar aanraking, dat moet ik me inhouden om haar niet meteen te bespringen.

Maar als leider van de groep moet ik me stoer beheersen en vooral niet direct als een jonge hengst gaan rondspringen. Nou, veel zeggen doen Jan en Piet niet, ze blijven alleen maar naar dat lekkere blote ding staren.

Ik moet toegeven dat mijn gekke reactie op haar vraag toen wel een goede aanwinst heeft opgeleverd. Welke jongensclub heeft zo'n mooie en gehoorzame mascotte!? Ik sta er zelf versteld van dat ze zo onderdanig gehoorzaamt en doet wat ik beveel. Dat moet ik toch nog even verder uitproberen: Ik wil ook je sterretje goed kunnen zien en een beetje open! Ze moet haar voeten verder uiteenzetten voor haar pruim ook wat opengaat, dat doet ze onwennig maar spontaan.

Mensen lief, ik wil dat kind naaien tot ik compleet leeg ben, zo'n hete stoot, die laat m'n bloed zowat koken. Ze heeft tetters die smeken om gemolken te worden, een pruim die smacht naar een forse banaan en in dat bruine sterretje wil ik ook wel eens een vinger laten verdwijnen.

Knalrood en zuchtend staat ze duidelijk heet te worden, opgegeild door de extreme vernedering waar ze blijkbaar erg gevoelig voor is. Ik zie aan de gezichten van m'n kameraden dat ik dat niet eens meer hoef te vragen en zelf wil ik haar natuurlijk ook niet meer kwijt. Dit wordt de vakantie van ons leven!

Niet te vlug toegeven en wat bluffen, dat maakt haar onzeker en de vernedering nog groter. En dat is toch wat ze als slavin wil denk ik, zeker als ze zichzelf hiervoor zo vlot aanbood. Dat moet toch iets geweest zijn wat ze al langer wou, een diep verlangen waarvan joost de reden mag weten of begrijpen.

Eigenlijk is het wel leuk voor ons dat we op zo iemand vielen en leuk voor haar dat ze er ergens mee terecht kan. Ik zie dat ze ondanks haar schaamte toch ook gelukkig lijkt, alsof ze een lang verwacht kadootje gekregen heeft.

Ik ben blij dat we haar hiermee kunnen helpen en er tegelijk intens van genieten. Net als ik haar natte pruim vlak voor mijn neus heb, haar sappen reeds ruik en ik en vol overgave alles wil verkennen, hoor ik in de verte mama roepen: Miljaaar, net nu verdorie, om de kramp te krijgen in je Vlug Katja in de kleren en met een knoert van een stijve wegwezen voor ze komt kijken waar we blijven.

M'n makkers zijn er nog niet, maar ik vertel haar dat ik haar ondertussen ook al wel verder kan keuren. Ik knijp haar onverwacht in een tiet en voel dat ze inderdaad geen bh aanheeft, zoals bevolen. Ze lacht schaapachtig en kijkt beschaamd, maar haar ogen schitteren als ik haar beveel om me haar broekje te geven. Onderweg naar onze hut, laat ik haar op een open plek handenstand doen op een zitbankje tegen een boom.

Als ze met haar kutje op mondhoogte bloot staat, moet ze van mij beleefd vragen of ik haar pruim wil proeven.

Als ze niet direct reageert, geef ik haar enkele stevige meppen op haar billen. Blijkbaar heeft ze dat wel graag, want ze reageert nog steeds niet en geniet van haar vuurrode billen. Als ik plots haar lipjes tussen twee vingers hard samen knijp, gilt ze even en probeert ze weg te trekken. Met een rood hoofd vraagt ze het dan eindelijk toch en open ik haar benen wagenwijd, zodat haar spleet mooi open gaat staan.

Zo'n aanbod kan je natuurlijk niet negeren en even later zitten mijn lippen op de hare en lik ik haar heerlijke kutje.

In recordtempo maakt ze pittige sappen aan, die smaken als verse nectar. Ik lik haar gleuf op een neer, met telkens een extra cirkeltje rond haar klit, wat haar laat kirren van genot. Daar al die geile toestanden is mijn neukpaal alweer in grote strekstand en echt toe aan wat ontspanning. Ik open mijn gulp, frommel mijn stormram naar buiten en houd hem voor haar mondje. Zachtjes glijdt mijn gezwollen stang haar warme mondje in, waardoor ik moet nijpen om niet gelijk alles af te schieten.

Mensenlief, wat is dit toch een lekker onderdanig kind met zo'n heerlijk zuigmondje en een kutje om een verlamde nog te laten rechtkomen. Aanhoudend gaat mijn neukerd in en uit dat zalige pruimemondje van haar, terwijl ik haar natte kut in vuur en vlam zet.

Als ze even later kreunend en bevend klaarkomt, kan ik mijn prakje ook niet meer ophouden en spuit ik alles diep in haar keel. Terwijl ik haar overvloedige sappen opzuig, slikt zij dapper alles door en zuigt ze me helemaal proper. Slap als vodden liggen we even later in het gras na te genieten. Bij de Gamma vraag je naar Frans, een goede vriend van mij. Zeg dat je zo'n 30cm touw nodig hebt van minstens 2cm dik en terwijl hij je helpt zorg je ervoor dat hij je tietjes en je kutje 'per ongeluk' te zien krijgt.

Ik hoor nadien wel aan zijn reactie of je gedaan hebt wat ik je opdroeg, en owee als je niks getoond hebt"! Het formaat kies je zelf, maar zeker geen piepkleintje meebrengen he". Als ze wil vertrekken grijp ik haar onverwacht tussen haar benen en vinger haar kutje kort maar krachtig, wat ze naar lucht happend toelaat. Vol verwachting komen Piet en daarna Jan binnengestormd, maar zijn een beetje ontgoocheld als er geen Katja te bespeuren valt. Ik vertel hen dat ik haar naar de winkel stuurde en dat ze wel zullen zien wat ze bij heeft en waarvoor dat zal dienen.

Katja komt wat later binnen met een papieren zak, een rood hoofd en 'de groeten van Frans'. Ik pak de koord en begin die uit te rafelen op zo'n 10cm na, want die zal gebruikt worden als flogger. Ik fluister onze slavin iets in haar oor, waarna ze voor Jan gat staan en hem onderdanig vraagt: Ja, dat wil Jan wel; ze draait zich om naar Piet en vraagt hem: Even later staat ze voorover gebogen en wordt achterlangs ijverig door Jan gevingerd, die verrast vaststeld dat ze geen broekje aanheeft.

Ze beaamt dat heel beschaamd terwijl Piet haar tetjes bloot maakt, haar tepels en tieten knijpt en trekt en haar ondeskundig begint af te melken. Met rode oren en genietend zuchtend ondergaat het meisje de behandeling. Blijkbaar was ze al zo heet gelopen door het sliploos winkelen en de vertoning aan Frans, dat ze nu al vlug op temperatuur komt en kreunend en daverend begint klaar te komen. Ze ramt zich als gek op de vingers van Jan en vraagt Piet om haar hard te kneden en haar tetjes ook petsen te geven.

De jongens doen hun best en even later gaat Katja grommend door de genotsmuur, schuddend en bevend van de intense energiescheuten. Geschrokken kijkt ze me aan en vraagt heel timide "moest dat dan", terwijl ze onderdanig de ogen neerslaat, maar terwijl nog sidderend nageniet van haar heerlijke orgasme.

Jij doet hier niet jouw goesting he meisje, maar de onze! Spreid daarna haar voeten, doe koorden aan haar enkels en maak die opzij vast, zodat ze geen weg opkan. Dan staat ze mooi klaar voor een goede geseling over heel haar lijf en kunnen we terwijl haar hete kutje bewonderen". Het kind is in alle staten, wringt zich in alle bochten om aan Jan en Piet te ontkomen, maar ze is niet opgewassen tegen hun krachten.

Even later hangt ze dan ook poedelnaakt te bengelen, met haar tetters door het geweld stijf vooruit priemend en haar kutje wijdopen gespannen. Ze ziet vuurrood van schaamte door de enorme vernederingen, maar straalt een voldane gloed uit. Ik loop rond haar, knijp haar in haar prachtige billen, streel plagend door haar bilspleet met bizondere aandacht voor haar sterretje, dat ze evenwel krampachtig dichtknijpt.

Ik pak haar achterlangs onder haar mooie uiertjes, licht ze op en geef ze enkele meppen. Als ik terug vooraan ben gekomen, plaag ik met een hand haar pruim, terwijl ik met de andere een tepel knijp. Ze vertelt dat ze als kind regelmatig bij haar vader over de knie moest en dan stevig op haar bloot kontje kreeg.

Dat was wel pijnlijk en vernederend, maar stiekem genoot ze ervan en lokte ze het soms zelf ook uit. Maar nu ze groter geworden was, gebeurde dat niet meer en dat miste ze wel, maar ze dierf er hem niks van zeggen.

Ze had ook wel eens bloot in huis rondgelopen als ze alleen was en daarbij soms voorbij een venster geparadeerd, want het idee dat misschien iemand dat zag wond haar geweldig op. Ze keek ook uit naar de jaarlijkse controle bij de dokter met school, vooral als ze bloot bij hem moest komen en betast werd, dan kwam ze daarna in haar kleedhokje stilletjes klaar. Ze was eigenlijk heel blij dat ze nu totaal onverwacht eindelijk haar geheime verlangens kon beleven en was ons dus heel dankbaar, ondanks al haar schaamte en een beetje ongemak.

Ik moet toegeven dat we alle drie wel heel erg verrast waren door haar onthullingen, die haar zichtbaar opluchtten. Zo zie je maar dat je elkaar soms op een onverwachte manier leuk kan helpen, al begrijp ik helemaal niet hoe ze zo kan genieten van vernedering en lichte pijn.

Ik had ondertussen van het stuk dik touw een heuse selfmade flogger gemaakt, waarvan ze nu duidelijk de bedoeling begreep. Zet je schrap, want die koordjes zijn wel zacht maar onverbiddellijk". Gelijk kwam de eerste mep op haar billen, waardoor ze zich met een kreetje vooruit smeet, voor zover dat kon natuurlijk.

Een zachte roze blos kwam op haar billen, die na enkele klappen intenser werd. Ze kreunde nu zachtjes, maar haar ogen glommen vol vuur en verlangen naar meer. Ik mepte harder en vlugger, waardoor ze haar rug kromde en grommend en zuchtend incasseerde. Na 10 meppen ging ik met mijn hand over haar kutje Ik vingerde haar stevig en herinnerde haar eraan dat ze niet mocht komen zonder toelating.

Ze deed zichtbaar moeite om zich in te houden, maar veel had ze niet meer nodig blijkbaar. Toen waren eerst haar tetjes aan de beurt voor hun deel van de straf. Gesmoord ving ze de meppen op en griende wanneer haar romige bollen stilaan vuurrood werden. Haar tepels stonden in opperste strekstand en ze beet zich op de lippen om het niet uit te schreeuwen van genot en opwinding. Na de 10 meppen was haar melkerij helemaal rood en wat gezwollen en toen ik een tepel vastpakte wipte ze op met een gilletje.

...

Kut dichtnaaien pseudo arts keuring

AMATEUR HOEREN NOORD HOLLAND NATTE KUT BEFFEN

Er zaten roestplekken op en het rubber rondom was poreus, maar de verzegeling van de ruimte was intact. Hij liep een ruimte in waar een enkel bureau stond. Dat moet een van de laatsten zijn geweest. In spanning wachten we af of ze dat ook nog wil doen, want dit is wel heel vernederend natuurlijk. Ik pak haar achterlangs onder haar mooie uiertjes, licht kallekut dikke tieten likken op en geef ze enkele meppen. MAROKAANSE GENEUKT CARDATE PIJPEN